Page 367

٣٥٣ پنجه چون کشتم بر روی سبزه حیا پرد آفتاب روی ساقی چون بهویدا میشود از فروغ لعل رنگین خط مشکین یار در کف ساقی لب پیمانه مینا میشود ز اختلاط صاف طبعان کینه مییابد صفا پسته ام از دیدن چشمت دو بالا میشود بگذرد گر در چمن آن یوسف مصری شان شبنم گل در رخش اشک زلیخا میشود سرو هم چون سایه از خجلت شود در پای گل در چمن چون قامتش از جا بالا میشود پیش رخسار تو طرزی نکته پردازی کند آری آری طوطی از آئینه گویا میشود جواب کلیم در کابل گفت یک گره از زلف پرتابش اگر وا میشود بر دلم از یک گره صد عقده پیدا میشود چشم مشتاقان بگرد توتیا محتاج نیست چشم ما از خاک پای دوست بینا میشود صحبت اهل سخن ما را بگفتار آورد طوطی از آئینه انشاگر گویا میشود در حضور ساقی نازنگرا سنگدل شیشه ام از سخت جانی سنگ خارا میشود شهرت مجنون بعالم بی تکلف بود نیست هر کسی از وضع خود بگذشت رسوا میشود فایلی خواهد که تا مقبول اهل دل شود در گذار شیشه کی هر سنگ مینا میشود بسکه سودای خیال او بستم بدل در دل من نخل او جای سویدا میشود تا شود خرمن بصد خوشه چینی میکنم قطره قطره جمع چون گردید دریا میشود ما سفید و دگر مرغابی بیابان خانه است چون ز خود بیرون برآئی شهر صحرا میشود جام عشرت میکشد دایم بمیای هوس خون خورد از غصه طرزی هر که دانا میشود بر طبق بیدل در قندهار گفته ائمه چیکه گران می ناب میشود آتش ز تاب عارض او آب میشود از بسکه چشم او بتغافل گریخت خو مژگان بدیده اش سحر خواب میشود در دیده ام آن در یکدانه بگذرد چشم ز گریه حلقه گرداب میشود