Page 346

٣٣١ ز بس اهل سطر حشمت به دان پر کرده مژگانرا دران محفل که از شور شکستن شیشه میبارد بهم طینی بکیر سخن از وصل یکهشم نفس برخود درازی کرد در فریاد درد دل میان پرده دل سالها غلطیده در خونم ز بس کردم رقم شرح توانای جدائی را شبی در خواب طرزی با رخ گلگون او دیدم غبار خاک دامنش کنم تا چون توتیائی شد شکست ساغرمی را لب او مومیائی شد غبار پای هستی در میان ناک بهائی شد که تا ماتم میان همنوایانت نوائی شد که طفل اشک من ناشوره رنگین قبائی شد ورقهای کتابم کاغذ باد ہوائے شد سر مژگان من چون غنچه رنگین حنائی شد جواب کلیم در قندهار گفته آب شد شکلم بصد خون دل و مهیا نشد شانه سان هر چند صد ناخن بدست آورده ام از سه یخی نکر لعل لب او شیرین بیان گرچه سود عاشقی رسواد کشید یمن است آن تغافل پیشه را نازم که از بس حجرش ناز دوش آمد وعده ضل مسف دا داد بود شوخ با ما اینقدر سر تا بپا اشوب و شور تا کمان برداشت آن صیاد بهر صید دل گرچه دل چون مو بفکر آن میان باریک شد سربلندی خواهی ای دل پیشه کن افتادگی از سر و سامان گذر طرزی که اندر راه عشق خون شد اندر سینه کردم داغ فردا شد یک گره از عقده های مشکلم ما وا نشد قسمت موران شد اما نصیب ما نیک چون من هیچکس در عاشقی رسوا نشد هر قدر در خون طپیدم چشمش از من باز سالها بر ما شد و امروز ما فردا نشد هیچ جانیست کانجا فتنه برپا از هجوم شوق دل در سینه ما جاش هیچ مضمون با آن تنگ او پیدا نشد دانه تا ننشست برخاک سها بالا شد یک سری نبود که آخر هیچ نقش پا شد جواب صائب در کابل گفته کدام بزم که روی تو بی نقاب نشد که شمع پیش تو از انفعال آب نشد