Page 347

نگاه دیدنت ارگر یه میگزر دوست ندافت تابش خورشید مغز فت چو جام می نه ربو دیم بوسه زان لب زبسکه تیغ نگہت گران بود با من از ان مباد توانز نمود و داع اخوشم نکرد پای غطمع او بزنگ حنا نیافت لذت عمر در از را طر ز کدام چشم که بر آب و افتاب نشد دلی که از غم رویت بخو د خراب نشد بر اتش رخ تو ما جگر کباب نشد سؤ ال گشتن ما لائق جو اب نشد ر خو د گشت تهی قطره تا حبابش شد نخون دیده ما تا کفش خضاب نشد زیر سایه زلف تو تا که خواب نشد تتبع بیدل در کابل گفته هر که چون سبزه زانو خم بر ساغر نشد بلکه برچشم طلمع من خشکی بسته ند ای بت سیمین تن گلگون عزار سرو قد بسکه از گرمی خوی اتنشینت سوختم میکشید صد در مقصد برویش کردگار بیکہ داری در فنون دلبریها دلبری زلف کافر کیش ہندویت و اسلام حسن او دار و صفا از تیره روزیها ما زانکه در بتها طاهر کور با طن میشود از شراب لاله گون کام د لسا ور شد چون گهر در آب عرق د دیده ما تر شد چون لب شیر ین تو شیر ین بلی شکرشد ہمچو خاکستر بجز اخگر مرا بستر نشد هر که از روی تو اضع حلقه هر نشد در میان دلبرا ن شل تو کس دلبر نشد دل سید تر از خم زلفت دل کافر نشد بر رخ آئینه صیقل غیر خاکسترشید ز اختلا ط ناکسان طرزی کسی گوهر نشده بر روش بیدل در کابل گفته با مکس شخص عرفه سخن بد و رو نشد از خوان اسمان مطلب لقمه مراد حیف زنگہت گل مقصد نیافت بو هر کس بتاب پیش مبا نت چوبمونه زین کاسه نگون شده سیرار زد چون غنچه نمانست بگریبان فرو شید