Page 340

۳۲۵ زکار بسته خود هر چه میکرم فزون کردد كره در رشته مطلب چو تر کردید محکم شد رو ضح حنجه آشفته کیها میرو سنبل ببا د بوالهوس ار بس بخاطر آشفته بر هم شد اگر فریاد بردستش نمیکردم چه میکردم که از بار غمش چون چنگ پشتم عاقبتم شد دعایش هر کههر چون کوش های میشود آهی میان قلزم عشقش جو ماهی هر که بیدمشده درین ماتم سرا عشرت چه داری از رو گردن که تحویل سرسال نوسش ماه محرم شد بر طبق بیدل در قندهار كفته چون از قلم صنع رقم صورت من شد خون شد دلم از عشق و ازان طرح چمن شد غربت زدگان سفر راه فنا ئیم با انکه کره دشتیم و طن شد در محفل کست می تو جان بود در انجا كردي زكف پای دوسی خاکترن شد هر اشک که اغوش کر قمت حقیقتی كز عکس لب لعل توام ديده بمن شد ای وای که از رشته یکتای دو مریخ بسل شده ناز ترانسیج کفن شد استاد ازل تارعدم را کر هی زد در صورت هستی تو ان نقش و من شد بندره حرفم جو قلم سر به نباشد ماراست زبانی که همه صرف سخن شد سلک که سجد حقه لعل تو چودیدم هر قطره اشک منظور عدن شد از قم بخیال خم زلف تو بر نکی کر برفتن زنکم بچان طرح مکن شد طرزی بخیال دو مریخ ستم ارد خونمم بزمین ریخت بر نکی که چمن شد جواب کلیم در قندها رکفته از دیده پاره دل بسکه صرف دامان شد کنار دامن پرشک صد کاستان شد مدام جلی دیدار بچه آینه یافت دو دیده که بدیدار دوست حیران شد فلک بکبی جذبه همتان نکرده است همیشه کردش کردون بکام دونان شد بچشم مست او کریه میکنیم رو است زا بر آب حکه چونکه برق خندان شد