Page 312

بار طبعم چون خیال عالم بالاکند کام دل اشیان رومیه عنقا کند دفتر امواج طوفان کیفلم شوید باب چشمه چشم اگر چشمی در یا کند هر که خواهد چون قدح لب بلب سقا خند از ادب یک چند باید خدمت مینا کند هر که خواند نقش عالم ہمچو ساغر میکرد بر جمال دختر رز دیده را بینا کند تب آن باد بهار روزی بستان گذرد فتنه صبح قیامت در چمن بر پا کند فکرم از بار یک بینیها شود تا در نظر تا میان زلف آن موی میان پیدا کند کنگام له فکر مضمون لب او بگذرد طبع بد مست مرا در دشن خوار سهبا کند از هزاران عقده آن زلف مشکین یک گره شانه با صد ناخن تدبیر نتوان واکند از سخن پردازی طرزی چه جای حیرت است طوطی طبعش اگر آئینه را کویا کند جواب صائب کابل کشته چو شانه دست در ان زلف پر عتاب کند دلم نخواف کف شاطه را خضاب کند گر بروی عرقناک او نظر رو کنم چو شیشه ساغر چشم مر از گلاب کند جمال شاہد مقصود کی تواند دید کسی که وقت سحر چشم دل بخواب کند ر روی عقل بفتوی عشق مقتول کسی که موسم گل تو به از شراب کند زبس که حسن تو دارد فروغ دل کرمی رخت بدامن هر ذره افتاب کند نسیم زلف ترا با د کر برد بختی ز رشک خون دل نافه مشکاب کند چنان بر بزم تو چون شمع سینه ام گرم است که آه من دل پروانه را کباب کند مزار سگوه ام در شکست رنگ رود اگر نگاه دو چشم تو دل خراب کند بدست طرزی اگر اوفتد بیاض رخت هزار بوسه ز یک روی انتخاب کند جواب کلیم در قند هار گفته اگرس است چو من دست پیدا کند بکزه کار دو صد خنجر فولاد کند