Page 311

کعبه زاهد کجا روکش شود با شمع جام زانکه زاهد پست فطرت شمع صهبا بلند تیغ قاتل میطپد چون شهر بسمل بخون میکشد از بسم شور طپیدلها بلند اختلاط اهل شرب خیزد از خمیر شوق وحشت مجنون شود از عیدان صحرا بلند غنچه عشرت نچیدم از گلستان امید دست کوتاه و سرو آن سهی بالا بلند گر نسازد طبع ما با اهل عالم عیب نیست زانکه دنیا دون پرست افکرتر ما بلند رتبه عالیست اینی حاصل افتادگی از مکینی بوشینم پایه اعضا بلند دوش شر با برخواندم مطلعی از شعر خود گفت الحق شعر طرزی هست سرتاپا بلند جواب صائب در کابل گفته هر کجا طر زسخن آن لعل خندان افگند از دهن جای سخن گلهای ارجوان افگند چونکه میگردد خرامان قد شمشادش بناز لرزه بر سیمین بید بر سرو خرامان افگند دامن مطلوب در راه طلب آسان گر هر که در جیب گدا از دست احسان افگند رشته جان برتنم چون دام ماهی میشود چون برنج قلاب مشت زلف پیچان افگند تنگ چشمی مینماید پیش استغنای فقر گر نظر چون مور بر ملک سلیمان افگند قطره می گر چنین از لعل میکونش چکد کشتی بنیاد زاهد را بطوفان افگند عشق پست هر کرا از جام خود یک جرعه داد آسمان را بر زمین چون سایه آسان افگند در مقام جانسپاری هان مکن یارا نگیا عاشقان سر را بپای او دوان افگند دان بجرم ناله ام مد هوشت این غافل که آه میکند طوفان که آتش در نیستان افگند آه چون گیر در سائی جمعشان شنیویست تیر از وصل کمان خود را بمیدان افگند بوسه میتاب از لبر شوق لعل دلکشش چون سخن خود را بران لبها خندان افگند طرزی چون صائب بقت نکتہ سنجی کن سخا ورنه کاه سبزی بهر کش سنگ آن افگند بر طبق بیدل در کابل گفته باز نظم