Page 310

جواب صائب در کابل گفته جماعتی که بیادت چو جام خاموشند بکنج میکده چون خم نشسته در جوشند کجا بکش چشم قدم ز ناز نهند که رخ ز دیدن اغیار این بتان پوشند بروی اتش غم عاشقان سفینه کباب سیاه روز تر از خال آن بنا گوشند ز خود تهی شدگان غم تو چون منه نو رخسرت و دوش تو محو آغوشند زسوز سینه جگر خستگان آتش غم چو دیک بر سر آتش نشسته در جوشند زشوق بوسه لعل لب تو تشنه لبان دهان پر آب تر از در با گوشند چو طرزی انگر شود مست جرعه ساقی ببزم در د قدح را چو صاف مینوشند بر طرز بیدل در کابل گفته آن صاف دلانی که بیاد تو خموشند چون حلقه گرداب فرو رفته بجوشند عقد سخن از گوهر یکدانه به بندند آنانکه بمانند صدف صرف خموشند بر درد کشان پای مزن دست نگهدار کایشان همه مانند سبو لایق دوشند آهنگ خموشیت مرا نغمه سرا کینجا در و دیوار همه پرده گوشند در کنج خرابات حریفان قدح کش چون خم همه از مستی خود بر سر هوشند گرد ز بسیم است کر گوهر شهوار در پیش بناگوشت حلقه بگوشند این قبله نامان که نفرید از مکامند در دست ایکا کش پیچم بفروشند از زهر دم شیر حسودان بشو ایمن چون شان عسل کر چه سراسر همه نوشتند جای که بود طبع تو طرزی سخن آرا فهمیده زند حرف کسانیکه بهوشند از طبع خود در قندهار گفته هر کرا شد همت عالی ز استغنا بلند لیک سرو گردن رو و چون موج از دریا هیچکانه قطره می بر لب جام شراب زان سبب شد پیش ساغر گردن مینا بلند