Page 288

دل پاک از درهم ظلمتی چون آب می‌کرد ز سعی خیر مگذر از طواف کعبه مقصود گذر پر نور از دود و هوای نفس چون آتش بدل گر روشنی خواهی ز دود آه رو مگذر بیمار از غم او جنس هستی رایگان افکن بسیم صاف از زری مطامع کی شود سودی ز بس بر تلخی برخاک حسرت میطپد جسم خلیل از بندگی پوشید در بر خلعت خلت چو صائب اغرزدی مگذر حضور در خدمت مردان بهرحالی که گردانی با ن نمک دود میگرد که مردان از صفا خود کعبه مقصود می‌گرد که قلب دود را گرم اشکانی زود می‌گرد بنظر تاریک گردد خانه چون پر دود می‌گرد که اینجا نقص نقد مایه نفع سود می‌گرد دل قانع بحرف مفت هم خشنود می‌گرد دل از باد نفس چون سبزه بر باد می‌گرد اگر خود بین شود زاهد مگر نمرود می‌گرد ایاز از حسن خدمت عاقبت محمود می‌گرد جواب شوکت در دمشق شام گفته ز بس پشیم از عشقش آتشین پرکاله می‌گرد ز بس خون جوش دارد دل میرو از حرارت ز بس حسن گل سوز تو دردی شیر دارد برای صید دل در گوشه آهنگ کمین دارد ز بس لبریز فریاد است چون نی بند بند من اگر باران اشک از ابر چشم این چنین بارد چنان از آتش شوقت دلم بیباک می‌سوزد ز بس سردی که مرگ باشد خانه چشمم ز جسم و جان گشتی دور راه از خود پرستن بجای مردمک خوابد نشیند خال در چشمم چنان مهرک نام طرزی پوشوکت سرافراش کجا هم کرد رویش شعله جواله می‌گرد نفس بیرون کن عمر یک یک لاله می‌گرد بدل کر بگذرد ماست نیم تبخاله می‌گرد از ان بر وخال ابروئی تو در دنباله می‌گرد نفس تا میرسد بر لب بحسرت ناله می‌گرد عظیم اباد دل از صوبه بنکاله می‌گرد که کرد ماه رویت زود اسم ناله می‌گرد سرشک افسرده بر مژگان من چون ژاله می‌گرد بهر ستی است کرد کاروان دنباله می‌گرد ببین جائیکه چشم مہر باق خاله می‌گرد اگر بسوزنم کل شعله جواله می‌گرد