Page 256

بسان در خاطرام باد آن سخن خرما ناز که از هر پیش عزول خیال باد میسرد خیال عارضت را دیده در خواب تمبر فرد کل از خجلت بیان برک ما در زاد میسرد بعشق روی شیرین جان کنیم با این چنین شیک که از بک تیشه جان خرو ناشاد میسرد میدانم چرخ صید عزم دام من دارد له چشم دام از شوق چون صیاد میسرد جهان فریاد از بیداد ظلمش قبو ان کردن چو برک بید از دستش دل فریاد میلرزد عذا ر دیک سرمور سهم مرکبان جگر دوش بکجا یم که آنجای نشتر فصاد میلرزد نسیم انکه از هم نکند بارک زلفتش چو دست رعشه داران پنجه شمشاد ندارد تاب آنکر دطبع نازک طرز دلش چون شیشه نازک بحرف باد میلرزد جواب ظهوری در کامل گدشته تا باد صبا بوی تراسوی چمن برد رونق ز کل و لاله نسرین وسمن برد تا باد بزلف تو دم از نافه چین زد سر خجلت از ان حرف بخطایختن برد از حرت دندان تو ای غنچه خندان انگشت تحیر دهن در عدن برد فریاد که چشم تو بسر پنجه مژکان صبر دل عشاق بیکا چشم زدن برد بس عشوه کسان امد و بس جزد جور یارب دلم آن شوخ ستمکار بچی فن برد ز چشم با وام ز لب داد دو عناب طفل دل مار انه بیلک سیب ذقن برد امنه لله که خیال سر زلفت از خاطر عزبت زده ام حب وطن برد سرشته مقصود دو عالم بکف آورن هر کس که زکیسوی تو تاری بکفن برد امروز کلو کان سخن طبع تو طرز بیحرف و سخن کوی سخن را بسخن برد جواب ظهوری در کان کفته چو کدر پیر من آن سیمتن برد ز خجلت ماه سر در پیر هن برد بچیں طره وطرف بناگوشش زسنبل تاب آب از نسترن برد