Page 255

نیست طرزی بچمن غنچه که خندید اول بهر آن سرخسنی طرح قبا بسبز زد جواب کلیم در قندهار کشته بجرم قتل چو بارم ز راه کین خیزد دلم ز چاه چوس بلعد از زمین خیزد شرم موی اندام ناف خیز در ات ز چین زلف توگر تلخی بکین خیزد سواد نامم اگر خاتم لبت بندد زشوق صورت نام من ار نگین خیزد مگر بوصف تن نازک تو دم زده ام که دمبدم نفس از بوی یاسمین خیزد اگر باین قد و بالا بباغ بخرامی بجای سر و ز خاک در از زمین خیزد چو سایه در بگش روی خاک افتد بعزم جلوه چو آن یار نازنین خیزد هزار دل نکند در میان چاه ذقن چو خال گنج دمان تو از کمین خیزد حدیث شهد لبت گر رقم کنم بقلم زنوک خامه من جوی انگبین خیزد هزار شاه حسنی بود بچاه ذقنت ز چاه مالک اگر د لومها و چنبن خیزد کنم بآینه گرنعت رخش طرزی ز جوش قهر وغضب جفتش از جبین خیزد در حضور یار بهنگام بهار در قندهار گفته شد سرشکم از مژه ای گلعذار لرزد و ریزد چو قطره که ابر بهار لرزد و ریزد اگر کسی رخ خوبت ای نگار به بیند ز دید خون دلش زار زار لرزد و ریزد نظر بعارض گلفام او مکن چو شبنم عرق زچهره آن گلعذار لرزد و ریزد تو چون روی بچمن گل ز معدت ای گل بنجاک ره ز سرشاخسار لرزد و ریزد بیارکوی که دیگر شبانه زلف سیه را که زیر پای تو دلهای زار لرزد و ریزد سرشک بر رخ طرزی چکد ز دیده بدامان که قطره ی می از لعل یار لرزد و ریزد جواب طهوری در کابل گفته شد نه تنها از هوای قد او شمشاد میلرزد بآن قامت که سرو هم از غمض چون بید میلرزد بهمان