Page 254

در بزم تو شاید هوس جلوه دیدار چون آئینه ام از غم تشویش برآرد بر روی تو خندد کل نظاره طرزی کرباد تو یک ذره ام از خویش برآرد جواب کلیم در قندهار گفته چشم مست تو دل از مردم هشیار برد دست برد بخت صرفه ز اغیار برد در پین تنگ تو دل را سوی ره فرم خواند چشم مست تو مرا جانب خمار برد نوکل گلشن حسن چه زنی خار جفا حیف باشد زچنین کل که کسی خار برد دیده ائینه از دیدن او روشن شد ای خوش آن دیده کز ولذت دیدار برد بر نگیرد زنخ آتش دل چون سنگ سخ چون طوطی اگر لذت کفتار برد بسر زلف دل زار چه اسان بکشد مطلب خویش دل از وی بکجا زار برد رنک چون کرد ز خجلت پرواز چهره کل خاک کوی تو اکر باد به گلزار برد طالع خانه نشینم بکوی و انخرید کاشکی بخت مرا جانب بازار برد پیش چشمش سخن از کشتن طرزی کنید خبر مرک نشاید بر بیمار برد از طبع خود در قندهار گفته پیش قدت بچمن سر و زجا برخیزد پیش کلنار تو آب رخ کوهر ریزد سینه چون رحم دید کوچه دم تیغش را هر که آن شوخ مقدر دل ما برخیزد نیست خط انکه نو بینی رقم الغین لجت مشک برخسار سمن می ریزد شکر خنده و چشمی بغضب تلخ کند زهر دشنام لب او شکر آمیزد تارساند بمشام تو چمن نکهت خویش روز صدبار بدامان صبا آویزد چند خود را زنی ای دل بصف مژکانش کس میکتن بده صد خیل سپه ستیزد ماند آخر ز صدا هر کس بیمار کسی سربه مناله از بس در گلویم می ریزد غنچه پر مرده شود او چودهن بکشاید سرو از پای فتد او چو زجا برخیزد