Page 245

نکرد د چو قبای هستم صد چاک ناوک زن نفس در قطع راه زندگی تیغ دو دم دارد به پیراهن از نعمت بران بت پاکشان پاک مینو شرر در دل ز تاب آتش سنگ صنم دارد نشاند تا مگر در خون بگنجشک ظلم و بیدادش کسی کو بر ضعیفان سبحه انجیر ستم دارد بعلا دتهای دنیا زهر مرگ از نوش میریزد حکیم دهر از حکمت درین بو ریه سم دارد ز حیرت سوخت بلبل رنگ تصویر تماشایم عبث آئینه دل پهلوش متهم دارد مکن تکلیف گلگشت چمن نازک نهالم را که آن گل پیرهن در غوزه خو بهانه گم دارد چنان سرگشته چون بیدل شدم طرزی بعشق او که خاک وادی مجنون بپای من قسم دارد در طزر بیدل چسان دل جان نبرد مژگانش نگه در آستین دارد که از هر گوشه ابرویش کمانی در کمین دارد دلم چون نقش پا در خاکساریها جبین دارد که این محضر نشان مهر شاه در نگین دارد بغبار خاکساران سرافرازان بر نمیارد که خورشید از بلندی چشم بر روی زمین دارد زبان عاشق شدا ز شوق لب لعل گهر بارش جواهر های رنگین چون قلم در آستین دارد پریزا د خطش فرمانروای خطه خط شد که حکمش خاتم مهر سلیمان در نگین دارد از ان تا صبح در محفل سرشک از دیده میریزم که آسیب پر پروانه شمع در کمین دارد سخن از رشک چین با کاکلش حرف خطا باشد که صد تا تار در تحت پر مشکین زمین چین دارد شکر نی یک قدم جسته در پیش لبت گوید نبات مصر شیرین تو شان انگبین دارد عبث سرو چمن با لاف آزادگی میزد که ان بیچاره پا در گل قدم زیر زمین دارد قرار و طاقت و صبر و توانم میرود طرزی ز بس قد و لبر بها آن دلبر با آن نازنین دارد در طزر بیدل نه دود خط از لعل آتشینش سر برون دارد بود اخگر که از خود گرد خاکستر برون دارد فسون خط سبزش گر نه حرف سحر میخواند ز لعل او چسان آب زمرّد سر برون دارد جنون