Page 180

از جگر داری من زمره دل آب شود که چنین در صف مژگان تو دل سنگر زده است صید کبک دل بیچاره بخون میغلطد باز چشم تو چه شاهین بکبوتر زده است شیر مست آهوی چشم تو زخواب خرگوش پنجه شیر شکاری بسگ در زده است باغ کبکبش تو گل زو بسراز ناز مریخ صد چمن سنبل و گل حسن تو بر سر زده است لب نمکین و دهان تو چو دیدم گفتم قفل لعلی است که بر حقه گوهر زده است آخر از شرم لبت چون شکر در شیر گداز لاف با او چه شد ار قند مکرر زده است نافه در چین ز سر عسکر خطا میگوید زلف مشکین لبت خط عنبر زده است تا زنظاره لعل لب او پیچیده است طرزی از فکر رسارشته بگوهر زده است ایضا در کراچی گفته در رمت همچون نفس از خود پنهان افتاده است دل ز بسیر کلی چو عنقا بی نشان افتاده است در تب و تاب غم عشقت تنم از بس گداخت این زمان پیش تو مشت استخوان افتاده است از بهار تا حسن او میگویم پیش ازین خنده چون غنچه رنگین زان دهان افتاده است از دهانم گفتگو چون شعله می‌آید برون آتش دل تا چو شمعم بر زبان افتاده است طاقت رنگ نما از بس لطافتها نداشت بارها و من حبان بر پشت جان افتاده است چون نگردد پایمال پای ذلت جان من بر غبار خاک پستی ز اسمان افتاده است بند بند استخوانم همچو نی سوراخ شد کاوکش مژگان او در مغز جان افتاده است طافت یک موی چون چستی ندارد طبع من بسکه از نازک مزاجی ناتوان افتاده است تار گیسای میان را نیارم زور غم یاد ان موی میانم در میان افتاده است آرزوی تیر بیداد تو دارد بسکه دل با کشاد جبهه پیشت چون نشان افتاده است دل نبردار در رویت چشم حیرت باز تیر کرچه دوز ار شست ای ابرو کمان افتاده است پیرم پهلو بزور نوجوانان میزند در سرم تاشور عشق آن جوان افتاده است