Page 126

آهنگ ساز محفل فغفور چین حسُن صوت ترنگ شیشه بشکسته مینا مارا بکام و ساغر و پیمانه کار نیست سینای باده ایم دل خون گرفته مینا شعر بلند من که ز گردون گذشته است در گوش یار نکته آهسته مینا از شور خندهٔ نمکین و لبان یار پرخون بسان غنچه لب پسته مینا طرزی که معانی نمکین شکستم رنگ پریده مصرع برجسته مینا جواب کلیم در دمشق شام گفته شد چنان بعقیق لب مهر جم بکام منست که حرف خندهٔ نقش نگین بنام منست چوشیشه رنگ فروشی کنم بپزم سان که سرخ از می عشق تو روی جام منست مدام در حلقهٔ ذکر حضور مرشد جام دعای ورد قدح ذکر صبح و شام منست ز وصل آتش عشق تو کی شوم ایمن چوشمع داغ جگر روشنی شام منست چرا بگوهر غلطان شعر خویش ننازم که گوشوار من گوش من بکام منست برات هستی من برابد نوشته ازل فلک بود قشر پارینه و دام منست سمند غزم من از بسکه تند میتازد سپهر ریشهٔ گردلی خرام منست گر زخوشهٔ پروین فشانده دانه بدام که نصر طایر چرخ فلک رام منست ز خنده طرزی نیم چون کلیم افتادم گل شکوفه من سخنهای دام منست بحضور یحیی علیه السلام در شام شریف گفته شد دل چوخم فکر لبت جوشش می نابست کمی مستی زغفلت ریشهٔ خواب منست بسکه در بحر خیالت غوطه خوردیم چون صدف رشته عقد گهر موج گرداب منست تا که افتادم بیادت گشته ام از خود بی از برای این کسان نذ دوعقاب منست روز میدان مصاف لشکر نفس و هوا آه سرد صبحگاهی تیر پر تاب منست در عبادتگاه دل بهر نیاز عاجزی چاک زخم سینه من طاق محراب منست