Page 118

زسینه نعره لبیک میرسد در کوش زشر م دست تو بیرون زآستین نکشد دوئی بدیده اهل نظر ندارد راه کمان چرخ زسکو شام زند با تیر بتاج منطق زر فرزموز دانشت زچتر قامت و رفتار و عارضت یکر از آن جو شمع ز روخندان بود طرزی گرد لم جرس کاروان حجاج است اگرچه ساعد خوبان بجید چون عاج است چشم زاحد خود بین زا حولی کاج است به پیش تیر حوادث دلم جو آماج است بهمین که مهبد بی نطق صاحب تاج است صدای مبل و قمری کبک دراج است که پند لب در داغش نه بهرج علاج است در بیروت کشته شده تا که تخم خار عشق در شس برانست انکه رود نا سمک اشک جو دریای ما بسکه بیا د رخش خون جگر میخورم پیش کرمهای او هست سبکز نگا تا بدر سندگی کوس امانت زدم انکه ز نور کشید در ورق خوانی کس چون نشوم سربلند پیش بن بخشر ان در سند بندگی به و رمفتی عشق طرزی چه خوش گفت دوش حضرت تسلیم یاد رخ گلرخان مهرگیاه منست وانکه رسد نا سماک ناوک آه منست سرخ تر از برک کل روی گیاه منست گرچه گران همجوکوه بار گناه منست مهر خفای راز پر کاه منست بر فلک دلبری عارض ماه منست بر در او جا بجری پشت و پناه منست سرحط داغ خمت مهر گواه منست مرتبه عاشقی بسمه آگاه منست جواب صائب در شام شریف کفته شده یک کره از غم زلفت دل نا شاد است بار منت کشد خاطر آزارم دلان زبان پر از شکر معابود هر سجون از چه در زلف تو دل بر سر دل افتادات سروا زاد ازین بار گران آزاد است خامه ام نوک ترابش قلم بهزاد است