Page 105

۹۰ بغیر قناعت کام دل از چرخ نتوان یافتن اسمان هم گرد خود گرد د بهر نان شب از سیه پوشان در گاه غمش غافل مباش جام از خورشید دارد در ته دامان شب با فلک کر شکوه بخت سیاه خود کنم چهرۀ شمع است ساز گرمی دکان شب در کشاد عقدۀ ماتم دروزان و فا همچو شبنم از هم افتد عاقبت دندان شب گر بیا د شعلۀ دل را چهره پردازی کنم چون سحر از روشنی بر هم زنم سامان شب طرزیا شاید بچوگان سحر بردار دم همچو گوی افتاده ام عمریست در میدان شب بر طاق بیدل ز بس کز در د هجرت سوختم تا بچا شب مرا شد از بن هر مو چرا غان جایجا امشب طراز دامن ناز تو تا بیدریغ از دستم نمیدانم ز جوش بیخودی سر را بپا امشب چو یار از در در آمد شمع را از خانه بیرون کن که ترسم پیش رویش آب گردد از حیا امشب صدا از شیشه و لها بجنب و بهم بشکن که کان سرمه شد دل زان دو چشم سرمه سا امشب دو چشم او بر د بنمرد آخر دل ر بود از من چه خواهم کرد ول کافتاد در دام بلا امشب معطر میشود مردم ز مشکت نز مشام من کر بکشود از زلفت گره باد صبا امشب خموشم در گلویم سر بر افشاند از نگه طرز که من عیب ارنیاید از لبم بیرون صدا امشب جواب صائب نگارم با رقیبان در غما در کشن است امشب مرا صد خار غم از رشک در پیراهن است امشب دلم بشکستی و خاطر شکستی عهد پیمان هم بقر بان سرت گردم چه بشکن بشکن است امشب عذار شاہد لیلی وشی اندر نظر دارم چو مجنون کز نه خود سینه من مام میهن است امشب مگر از تیر مژگان تو دارد عاریت خونی که از زلف گره گیرت بزبز جوشن است امشب گلستان بزم ما را خوشه چینی گر کند زیبـد چرا کز باغ حسنت گل به پیشم خرمن است امشب نمودہ صبح امیدم طلوع از مشرق طالع که ان مه را درون خانه من مسکن است امشب بخانه