Page 106

نیامد آن پری دربر بیمار هجر خود مهیا باش ای طرزی که کارت مرد نیست امشب جواب طالب املی با یاد لبت شد می پیمانه ام امشب چون نرگس مخمور تو مستانه ام امشب چون قصر حباب می گلرنگ درین بزم از باده بود پر زفضا خانه ام امشب مغز خردم جذبه سینای شرابست می داد ز بس ساقی مستانه ام امشب مانند سبو بسکه لب جام کشیدم بر دوش کشند از در میخانه ام امشب سبزه بنا بنظر دامن پر سنگ نماید کز نشه سودای تو دیوانه ام امشب از بوی گریبان تو ای غنچه گلپوش لبریز شد از نکهت گل خانه ام امشب از بس در معنی چو صدف ریختم از لب در گوش تو چون گوهر یکدانه ام امشب بر دور مه روی تو از بسکه زدم چرخ شد هاله شمعت پر پروانه ام امشب چون آئینه طرزی بدلم تاب نماندست سیماب بود در شش کاشانه ام امشب جواب بیخود گل کرد خیالت ز رگ ریشه ام امشب شد غنچه گل ساغر اندیشه ام امشب با دلبرت از بسکه بدل ریشه دوانید بر باده چو انگور بود پیشه ام امشب مردانه کشم کوه غم و درد و بلا را در عشق بود کوهکنی پیشه ام امشب هر بند من از درد چونی ناله فروشست در عشق تو شد ناله سان پیشه ام امشب شاخ مژه ام را ثمر اشک فشانی است بر آب دود همچو گهر ریشه ام امشب در پیش لب لعل می آلود تو در بزم بالیده تر از غنچه بود شیشه ام امشب شد لجه خون سینه ام از حسرت نامت طرزی چه بلا کینه بود تیشه ام امشب جواب بیخود خیال لعل تو ماند در اندیشه ام امشب بسان تاک جو شد باده از هر ریشه ام امشب