Page 72

توئی عالم توئی عابد توئی عارف توئی کامل فصاحت را توئی جابلاغت را توقسا توئی کشف نکوکاری توئی برهان دینداری توئی برسالکان رهبر توئی بر کاملان بهتر تو شمع بزم ایقانی دلیل راه ایمانی کدامیں قطره استی که رشک در تماستی چه نسبت باشداری که صد گینتی نیرزا تو نور هستی جهان انخل تو عودستی ای نیچه الاما تو بهار اید درخت کل ببارآید بهار خاطرت خرم مبادا از خزان غم توئی فاضل تو باذل توئی عاقل توئی دانا عرب را سیره حاتم عجم را دیده سینا توئی فرهنگ هشیار توئی شمعون استیعا توئی بر سروران سرور توئی بر خواجگان آقا تواند بحر عرفانی درخشان گوهر والا بقول خاص عامستی کجا با خا و عما ستا بها در زیر سر داری که سرداری ز تو پیدا تو جانستی جهان پیکر تو رو جستی جهان اعضا زخاک مرغزار اید نسیم عنبر سارا چو بوی نافه مشکین ز هم پوی غنچه روح افزا مخاطبه با سید جلال الدین در عطیه تیغ خیال روی تو کر بگذرد مرا بضمیر بمردم وصل ندیدست و نظر نمی کشم بیاد دانی من از من بپرس حال دلم مرا که مدتها کار بید العطی عزیز دیار و رفیق و برادر و پیوند که بخل وخست و امساک در دو دل مخور سر شش مه و جمله را ذخیره بنه بکار نوکری دستت چو اوفتد از کار و گر بخانه ترا مایه بود از پیش هزار نکته باریکتر ز مو گفتند دهد ز هر بن مویم سر امد میر ز روی ناز چشم اگر زنی با تیر بسان غنچه بگلشن نشسته ام دلگیر دو نکته است اگر بشنوی کنم تقریر نشسته کرد مکروهم حوصله در نکیر با غد سیم چنان شو که میکشی ز خمیر که نیست تا بابد مهربان امیر و وزیر دریغ جوع کنی ناله و فغان و نفیر ز مفلسی نشود طبع نازکت دلگیر که با زبان قلم آن نمیشود تحریر