Page 71

دگریه مشت زر غنچه را چو کیسه مهران نهان بروز ربا یغم رزید بها بهار بیا و طرزی از ین فکر ناصواب که بدوز دیده امید از عطا بهار بجز رسول بدا د تو هیچکس نرسد کد رنشت زر غنچه دعای بهار درخت شرع تو سرسبز تا زنده بقدام چو غنچهای درخت کل از هوا بهار همیشه روضه پاکت مطاف عالمنا چو ما نمیر که هجوم آورید بها بهار قصیده در مدح سید جلال الدین که از روم امده بود فر مو نسیم صبح انکلش و زید ار جانب صحرا خبیرا نیز و عنبر بیز و روح انکیز و روح افزا طراوت بخش روی کل پریشان کن بوی کل موافق همچو خوی کل مطیع مردم دانا چوبوی لاله جان پرور چوبوی کل روان در دما دم ستان پرور سراسر بوستان پیما حبیب یاور کلشن رقیب د ر بگلشن خطیب منبر کلشن حسیب نیست صحرا از و طبع چمن تازه وزو بر روی کل غازه از و در گلشن آوازه وزو در بوستان غوغا بطفل غنچه او دایه بچنک لاله او مایه بفرق زاغ او سایه بید رش باغ کلارا بوری رنک آب و می سنبل پیچ و تابی از وی شده سرسبز خط اب و می چشم نسر س ملا بطرف باغ کو شید بکل چون رنک پیچ شید بقدشاخ پوشیده ز غنچه دیده دیبا رخ چون کل عرق کرده جواهر در طبق کرده قبای غنچه شق کرده چوجیب لاله حمرا بشاخ سرو تخنت کل نشسته قمری بیل یکی در شیون غلغل یکی در ناله و اوا رخ کل در بهارستان انسان روز کارستان که مانی در نکارستان نقش دکش زیبا بجسم لاله نعمان چنان از لطف کشد جان که بر طبع خرد مندان کلام نغز مو لا نا جلال الدین نام آور سخن فهم و سخن پرور خرد مندی شکر گستر فلک قدری ملک سا فلاطون از غم دوش کند تب ده در کوی اشارات و ابردین شفای بو علی سینا زاطرزی شا کوید هزاران حماکو بصدق دل دعا کوید چه در سر چه در چرا نوشت