Page 58

بین هزار چو چشمم زغزم سوزد آه چشمم بآب داد صغیر و کبیر را زین ماتمی که پشت ملک چون فلک بخم بسلسبیل تسلی بگو نگیرد پی از بس بحال اصغر و اکبر گریستی عالم اگر با شک بشویم هم کمست بند ششم ظلم یزید را چود لم یاد میکند از دیده عروس صله خون می شکند بنیاد دین تیشه کین میدهد بباد فرعون با کلیم و نه نمرود با خلیل آن ظلم و کین که کرد بسبب چیر دیم ای کرد گار دادرس دادگر ببین با آب چشم و آتش دل مرتضی علی ماندم که تم سر زن شاه دین بچه رفت از زمان گمان که مکرد و در ستحفر طرز ی غمین مشو که طفیل حسین محشر زین ظلم چون هنوز بجرخند ماه و مهر بی اختیار ناله و فریاد میکند برگه بیا د قاسم داماد میکند بیداد چرخ بین که چه بنیاد میکند کرد انچه این ستمگر شداد میکند هرگز بهیچ صید نه صیاد میکند بر اهل بیت شرع چه بیداد میکند زین ظلم خاک بر سر خود باد میکند تاروز حشر فاطمه فریاد میکند ایزد بدشت ماریه ایجاد میکند ایزد زحوف دوزخت آزاد میکند زین جورچون مه در بود کرد شش دهم بند هفتم روزی که شد به نیزه سر انور حسین کشتند بی کجاره به پشت شتر سوار بردهان ستمزده کانرا بقتل گاه افتاد چشم زینب غمدیده ناگهان بیخو د شد و فتاد زپشت شتر بخاک گردید اسب ظلم و ستم خواهر حسین ذریه مطهر نام آور حسن تابشنوید مکرد ر خون حسین برجسم چاک چاک و تن بی سر حسین امد بخود گرفت بر پیکر حسین