Page 57

تا شاخ گل ز گلشن صدق و صفا شکست از غم چو غنچه رنگ بر خسار ما شکست در حیرتم که تیشه ظلم و جفا چرا آن سرو بوستان وفا را ز پا شکست گردون دست کش نگر از راه دشمنی شاخ نهال دوستی مصطفی شکست تنها نه سر و گلشن زهرا ز پا فتاد دست علی و پشت رسول خدا شکست خود از شفق بخون جگر تا مگر نشست زان شاخ گل که در چمن کربلا شکست زان ناوکی که بر دل پاک حسین رسید صد چاک غم بسینه خیر النسا شکست از موج خون حلق شهیدان کربلا کشتی صبر و طاقت آل عبا شکست از بس صدای ناله زینب بلند شد مینای چرخ چون دل من زان صدا شکست آن سینه که مخزن علم رسول بود از دست شمر ستمگر دل ایا چرا شکست پشت سپهر و دست قضا و دل قدر حکم یزید بین ز کجا تا کجا شکست در نی نوا ز ناله کلثوم بینوا طرزمی فغان برار که نی از نوا شکست در حیرتم که چرخ چرا سرنگون نشد زین خون که ریخت چون ز جهان غرق خون شد بند پنجم فاش ار جهان ناله شبگیر گریستی بر گریه اش زمانه بهمراه گریستی تنها نه من گریستمی بهر شاه دین چشم سپهر و دیده اختر گریستی در خاک و خون فگنده شهی را که در غمش مانند چشمه چشم پیمبر گریستی چون چشمه آبکم ازین جوی روان شده ارغرقش گر این تن لاغر گریستی ای دیده خون ببار که در ماتم حسین میبایدت که تا دم محشر گریستی کروبیان ببار که در الجلال هم با چشم تر بر ان تن مبتر گریستی بر حلق تشنه شهی عطشان کربلا ایکاش چشم شمر در اختر گریستی در حیرتم که چون نچکید آب چشم سر بر حال آنکه دیده کافر گریستی کين مرد