Page 46

بخنده گفت که ای در فزانم ای مشکین بچه دل بغم عشق آزمون کردی بگفتمش که نداریم شکوه ز تو زان دوان دوان ببر امد چولعبت چین که کم مزه بکواب ارغوانی ایر نوای راست برار بربط وارغن بیاراب از رسا بوش انتش سر بیار چنگ بچنگ گیر بربط ونا ز آب گشتن خرد شرم و آب بسته بیا ز جای جستم و گفتم که ای مه افلاک شراب ناب در چشم کباب بخت بار بغم گفت که ای اسمتند مزمول نوای راست ار و شراب ناب بده ز طبع خویش لو صنفم بدهه گو غزلی زبان کشادم و پیشش نشستم وگفتم بوصف عارض تو مطلعی تو انم گفت ز پرده عارض ماه تو کر شود براق دهان تنگ تو ایچ د عارضت اشو بگوش کل سخن از خوبی رخت گفتم بیاد موی میانت مویه اچون مو بانگار پر اختش مرا بخدمت تو بعشوه گفت که ای دیر جای غم پر طاق که شهد وصل خوش افتاد پاکه بر فرا بگفتمش که نداریم غیر تو و شاق ژگان کان من از ناز گفت ای مشتاق که اقرح است بر آب شیر یراق بساز نغمه شاق نغمه ای فراق بخواه پر غم اب دوای حماق بسیای کف چنار سوق دمرع بربطا ز آب خفته مندیش و خیر آباباق بکاک جفتم و گفتم که ای مه آفاق رباب باز قرای کن کرده ام بوثاق بصد غین من دید و گفت ای غراق و یاشین بدوز انوبرم جدانقاق که چون غزاله بود کر میشود اغراق که ای رخ تو چو اپماج وجهه ات اخلاق که همجو عارض خوبت بود بخو بی طاق ز شرم سایه صفت خود نخرد مکو شد طاق خط تو رسته چواکوز اب ای احداق بباد در وکل از شرم عارضت اوراق بیاد جفت و ابروت طاقتم شد طاق زصال دل دو سه عرض است کلکی مسداق