Page 47

خالص صرف بی آمیزش در حال باقرینه چنگ مغفر تیر سر کج معمای تیر پره های سبک آفتاب شگفتی آور گلها آب در متی کردن تازیانه سینه سپر پیوستن مرا ز هجر جمال تو ای سیم صنم هزار بار چو بسمل دلم بخون غلطد بیاد عارض گلگون تیر مژگانت دو چشم مست خمار دار ناوک انداز رسانده تا برک حاتم آور مژگان خدنگ غمزه زند سیکر دلم پی هم ز سهم تست دلم همچو از گن در بر گذر ز جور و جفا اینقدر سپهر علا وگرنه از ستمت میروم بنزد شهی شهی سریر امامت علی اعلی قدر جهان حلم و حیا آسمان جود و سخا به پیش رتبه و شانش چو چاک غرس عظیم عطای اوست مر مردمان کل نوال شموس پر ستی از یک پرور؟ بسان کل شکفد حوریان باغ بهشت توان بحال عاصی گذشت نستقبو ز کو شوار فلک کند دلیر ز بیم دل سپهر و سر آفتاب و سینه ماه به تیر و خنجر و شمشیر صاحب صفین روز معرکه از بیم برق شمشیر او شوارق دم شمشیر شه روی کین مرا ز دوری روی تو ای کل رعناق هزار باشد از اشک کلبه ام در ثاق دلم بسان پر تیرن شد در خم بسراق ز بس بخون دل عاشقان بود شلتاق نشانده بر دلم انجای غمزه را نافاق بگوش آید م از دل صدای جاقا جاق ز عدل تست مرا کام تلخست زبواق گذر ز ظلم و ستم پیش ازین مکن شلتاق که او رحیم ست اندر پناه و خو قشلاق که او بخلق کریمست صاحب اخلاق سپهر لطف و عطا سر بر مهر اشفاق به پیش مرتبه اش ست این بلند رواق سخای اوست بر خلق ضامن ارزاق ز روی معجر هر صبح سرشدس اشراق اگر دو پیچ خلقش کند استنطاق پشت ابلق ایام کر زند مطراق بر آفتاب اگر از غضب زند فجر انق ز سهم درید و برید و شکافت در اعماق که او ببرده جهیم انشت بنکوی طاق بهام چرخ زجوزا بهم گسست نطاق بوارق دم شمشیر شکاقت سبعت طباق ببریده و پاره