Page image — the source of record
Machine transcription
۳۶
این غزل بر شق طرزی نومیخوانم که زغم سوخت چو پروانه بی پر نرگس
چشم مست تو مگر کرفکند بر نرگس روید از خاک چمن با دم محشر نرگس
کر چشمت یکه با چشم تو سازم تشبیه که بود پیش تو چون دیده اعور نرگس
چشم شوخت بچمن با سر برداشت بناز شده از سبزه خوابیده فروتر نرگس
بسکه از حسرت چشم سیهت چال بلند و مد از خاک شهیدان تو یکسر نرگس
با وجود قدرت ارنیت امد در نظرش چشم دار در چه بر سهره صنوبر نرگس
اندکی نور بصارت بنظر کر میداشت پیش چشمت نیکشید بجمن سر نرگس
زان شادی نکند تا سر خورشید کلاه کر کشد بیضه زرین ته اسر نرگس
نیست برکس زبرک شکوفه بچمن که شکوفه است چو بهمن بود آذر نرگس
تاکه منظور نظر پیش تو کرد در باغ کرده بر هفت عذار در و در نور نرگس
می نهد ساغر عشرت بچمن در کف دست تاکه شد باده کش ساقی کوثر نرگس
سر کرسود بدر کاه وی از روی نیاز که کند سرکشی از چرخ مدور نرگس
یا زخاک کف پایش سر افسر زده است که جہانکر بود چو سکندر نرگس
تا شبیخون بسر دشمن جاه تو زند شمشیر و تیغ و سنان داده بلشکر نرگس
عرضکی است مر ا پیش تو از روی نیاز کر در تسلیم مرا پیر مکرر نرگس
چند ای ابر سخا با یکی ای بحر کرم من تہیدست مگر غوطه زنر زر نرگس
رنگ من رو شد از بسکه بیا د رسم میکنم سرخ چوک چشم طمع بر نرگس
من اگر لاغر و زارم غم ارسیم و زراست سیم و زر دارد و باشد ز چه لاغر نرگس
وافر ار زر و سیمت لبالب چه را سر فرو برده وشسته گدریز نرگس
چون دم نیست سرافکنده ام از شهر یتیم سیم و زر دارد و ز اموخته خود شرم
پیش از نیم سینای شه با جود و سخا که ز ند خنده بر بی برکی من هر نرگس
یک نظر
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.