Page 38

یک نظر کنی بر من بی برکت و نوا از زر و سیم زند بر سرم افسر کس زان کنم پیش تو زاری زغم ناداری که منم مفلس و نادار و توانگر کس نهم از مفلسی خویشتن برینه چون سیر پوشد از پهلوی خود جامه شبرنگ کس گرسرا پا کند از خنده دهن چا دارد سیم در روار دو خورد است مرعطرنگ کس من که بی سیم وزرم گر نبود کار مرا خنده غنچه رخ نزر کرده میسّر کس دارم امید فضل تو درین فصل بهار که نهد بر من طشت پر از زر کس کاتی از مد وطبع چو گلزار ارم گرچه در باغ معانی زده بر سر کس لیک بر فرق کسی نرگس خرد را زده ام که بود پیش سرش تاج سکندر کس با همه عزت بیقدری کم جامی جاه کرد جیب طمعش را همه پر در کس منکر در مدح تو شاهی که نداری مانند زده ام بر سر شعر از سخن تر کس چون کنم بشود از زر و از سیم امید که زلطف تو شده صاحب زیور کس تاکه در باغ جهان لاله برافروزد رخ تا فرازد بچمن افسر پر زر کس رخ احباب برافروخته چون لاله بود تن اعدای تو افراخته بیبر کس در نعت سرور کائنات مفخر موجودات محمد مصطفی صلی الله علیه و سلم شد برون درگر و دین از تنگنای حجب محوطه در شد تا میان حجم از بیمین بسب زنگی شب گشت اندر خور که ظلمت نهان رومی خور کرد بر پا خیمه در عین طناب زاهد شب منتکف رحجره ظلمت نشست عابد شب زنده دار صبح سرزد از خواب شد عیان کشمیر روز از سوی بابی شرق رفت و توران غرب چین شب افراسیاب منهزم شد شکر دارای شام از جوش غم چون نهاد اسکندر روز از شغب در رکاب بازندین بال خور بگشود پر از بام شرق شدنهان آشیان غرب با پیش عقاب