Page 36

افسرش سر سر تاج سکندر شده است زان عبه بر خاست چمن ساخت مسخر نرگس گوی زرین بکف خسرو پرویز بود یا چو جمشید گرفته قدح زر نرگس درمیان شبنم سبزه اطراف چمن خیمه زر بر سرش افراشته چون چتر نرگس چشم را با رو بری نیست بجر یک نگاه گل خجلت از ان آمده بی بر نرگس تاکه بر گل کند از ناز نظر باز بها گوشه چشم نمو دار بر مخبر نرگس تا برو شق شد چشم جوانان چمن میکشد بر رخ خود گوشه چادر نرگس سوده مارخ بکف پای شه کشور دین می نهد پای عزت همه بر سر نرگس شاه دین والی ایمان علی اعلی قدر که بود در سخنش عید کل بی بر نرگس عرف خوش خشمی او معمل کل میفکند شد بآب عرق خجلت خود تر نرگس گر سموم غضبش سوی گلستان گذرد آتشین بشود از هم چو اخکر نرگس ور صبا حرف کشد باز تیغش گوید سپر از شعله کند همچه سمندر نرگس سبزه زان خاک کف پای کدائی دارد کاسه بر دست گرفته چو قلندر نرگس ای که از حسرت چشم ستمت در گلشن میشگافد دل صدپاره بخنجر نرگس تا صبا خاک کف پای تو آورد بباغ شده چون دیده خورشید منور نرگس تا نسیم سحری سوی چمن بوی تو برد گشت چون جیب کل وغنچه معطر نرگس چون سوسن ببر عمامه و بکرفته عصا تا کند مدح ترا بر سر منبر نرگس صبحدم دید کر خواب رخ خوب ترا که بکشن شده چون مطلع خاور نرگس تا غبار سر کوی تو صبا برد بباغ گشت پر نور چو چشم خوش دلبر نرگس تا که در سایه سرو تو رساند خود را همچو قمری کشد ار پهلوی او پر نرگس تا که بر فرق سر دشمن جاه تو زند بسته بند کمر افراشته شمشیر نرگس تا که با چاکر تولاف بر چشمی زد زده بر نوک سنان دیده قیصر نرگس