Page 28

با صبحت دوری بخطت تافته از باز کج کرد بسر طرهٔ دستار بنفشه شیر خط ریحان تو از چشمهٔ لطافت خشک است چو خار سرد یوار بنفشه تاروم با بخت خط تو بگلشن خوشبو شده چون طبلهٔ عطار بنفشه نامه کشی سنبلی کیهان خطت دید خم کرده سر از شرم بگلزار بنفشه گر بخت خطت گذرد سوی گلستان روید بچمن از در و دیوار بنفشه مردام خط تو زند دست تمنا زان بسته بگلشن گل بخار بنفشه گرد حاشیهٔ خط ترا شرح مطول زان شد بچمن عالم اسرار بنفشه سودای خطت کرده چنان زار و نزارم کز پهلوی خود میکشد آزار بنفشه تا ما و غبار خط ریحان تو آورد خسته است بساخن گل رخسار بنفشه تا حسن تو از غایت گل گفت انا الگل از شوق برآمد بسر دار بنفشه تا سبزهٔ تراز گل رخسار تو سر زد با خاک ز حسرت شده هموار بنفشه از شوق گل روی تو ای غنچهٔ خوبی چون بلبل مست است بگلزار بنفشه از بسکه درین میکده تا قحط شرابست می میکشد از جام نکو نسار بنفشه هر چند بپرور دن بادام بنفشه است با دام تو پرورده بگلزار بنفشه گرداست نسیم سحری خط تو پیدا تفریح دماغ و دل بیمار بنفشه تا عقرب خط بر گل رخسار تو دیدم آید بنظر چون آهن ما ربنفشه کوه غم هجران خطت بسکه گرانست خم کرده از ان پشت ازین بار بنفشه این خط تو یا جوهر آئینه حسن است یا رسته زبرگ گل ریحار بنفشه گر روی بسر چشمهٔ خورشید شوید نبود بصفا خط آن یار بنفشه بی سبزهٔ نوخیز خط و عارض آن گل خار است بچشم اولی الابصار بنفشه در گلشن اقبال جهانگیر تو ای شاه چون شمنت افتاده در ادبار بنفشه