Page 25

عصا برکف در شاخ بکر قد زانو زکلی بهای مصفای شبنم از آن پرده بار و مارست صعیت زشفتالو و سیب بیدا د اطرم بتان زوسیم در صحن گلشن زنبس جشن در خون اندام غنچه رگ ارغوان میکشاید بکشن کشادست قرآن ببالای کرسی مکدر شود یار از آه سردم گل و ویت ارگریه ام آب دارد از ان پیش تاب سخت آب گردد بگلشن میان بنات نباتات قدم رنجه فرما بوی گلستان یوسف خت این غزل میرودم بیا درخت چون کبوتر شکوفه گذر سوی گلشن که ار لطف دارد زگلشن برون کر بیایی سیادت زشوق تماشای کلزار حسنت طراوت باغ جمال تو دارد زشرم جمال تو ای کلکلانم زشرم گل وویت ای باغ خوبی که شد از غمت زار ونلا غر شکوفه پیدا آینه در برابر شکوفه که با خاکساران بپرد شکوفه طبقهای پر میوه تر شکوفه نشایند مانند آذر شکوفه چو جراح زد آستین برشکوفه کمر رفته در دست نشتر شکوفه کند سوره نور از بر شکوفه بلی ما ور د تاب صرصر شکوفه زباران شود گرچه ابتر شکوفه که خورشید سازد مخمسر شکوفه نشسته است دوش مادر شکوفه که چشاب شیرینت و شکر شکوفه شد از شرم در آب رو تر شکوفه برآرد زپهلوی خود پر شکوفه زیر قدم سبزه بتر شکوفه بخاک افکند تاج از سر شکوفه کشد سر چو عینه منظر شکوفه نباشد چرا تازه و بر شکوفه فکندست سر بر حادر شکوفه کشد بر رخ خویش چادر شکوفه صفحات