Page 26

صفای رخت مرهم زلف مشکین نماید چو در سنبل تر شکوفه کشائی اگر زلف بر شاخ گردون چو ناف غزالان معطر شکوفه ز صد جا اگر بشکفد در گلستان کی با تو گردد برابر شکوفه ز رخ پرده بردار امید گلشن که باشد بمهتاب خوشتر شکوفه زه دامنت تا زنم کش رها شد ز حسرت درید دست بر سر شکوفه بگلشن ز بس جفت اتش فکنده بود مجمر رز اخگر شکوفه پریشان کند تا که رقص سپند گرفت از لاله مجمر شکوفه کند تا نثار قدوم خیالت کشیده ست در رشتۀ گوهر شکوفه ز شبنم فشانی لطف هوایت بود چون صدف پر ز گوهر شکوفه نهالیست کلک گل افشان طرزی که گل کرده از پای تا سر شکوفه بنور صفا سبزۀ گلها برآرد چو بو بکر را صحابی دیگر شکوفه بباغ صداقت محمد شه دین بود نخل و صدیق اکبر شکوفه عصا در کف دست و عمامه بر سر چو بو بکر بر روی منبر شکوفه بپایش گر سود سر نخل گلشن که شاخشد پر بار و هم پر شکوفه مگر دیده نور صفای دلش را که چون صبح آمد منور شکوفه به پیش صفا دل با صفایش بود از سر صدق چاکر شکوفه برد باد اگر بوی خلقش بگلشن ز هر سبزه روید گل تر شکوفه وگر باد با خود برد نکهتش را بگلشن دمد بر مکرر شکوفه کند با اد ا وصف خلق نکویش دهن بسته تا پای تا سر شکوفه شبخون کند تا بر اعدای جانش زهر سویار است لشکر شکوفه شها سرورا باد شاها جنا با توی کز هوای تو زد سر شکوفه