Page 22

شهد لعلش اگر عقرب بخاطر آورد در دهان چون غنچه میگردد زبان مار گل ابر اگر بردارد از دریای انعامش نمی میفشاند جای باران ابر کوهسار گل بهر اعدایش کمان شاخ میسازد بباغ غنچه پیکان خار ناوک کبرگ سوفار گل در گلستان مصاف از عکس گلزار رخش گشته خنجر گل کمان گل تیغ جوهردار گل استعداد کل کز نم خون دو تیغت فشاند باغ پر گل را نباشد هم بدین هنجار گل دست تیغ ترا از بس نکردن میکشد میکند چون شمع سر از چوب خشک دار گل تا که دیوار امیدم پایه از لطفش نهاد بر زمین افتد بجای سایه از دیوار گل گر نسیم باغ خلقش سوی گلشن بگذرد تا قیامت حرف خلقش میکند تکرار گل گر صبا بوی ز خلقش جانب باغ آورد چشم شبنم میکند بر سبزه زنگار گل تا سواد نسخهٔ خلقش نویسد در چمن میکشاید هر طرف بر شاخ گل طومار گل گر خیالش بگذرد سوی چمن باد صبا در رهش ریزد بجای درهم و دینار گل ابر احسان عطایش در چمن دامن فشاند در میان برگ شبنم چون گوهر شهوار گل گر سموم قهر جانسوزش بگلشن بگذرد سبزه زهرآلوده میگردد بدل افکار گل یا محی الدین اگر آوازهٔ دینت رسد میکند تسبیح چارشته زنار گل عکس رخسارت اگر بر صحن گلشن اوفتد روید از برگ خزان چون غنچه گلنار گل در چمن گر پرده از رخسار بالا افکنی باغ پر گوشه صد خرمن کند انبار گل هر که بر گلزار دامان تو زد دست امید چون گلستان میزند بر فرق سر بار گل خامهٔ طرزی بصف آرائی ان گلدسته است بلبل مستی بود کاورده در منقار گل در خیال روی خوبت ای گل رخ اندرم از خجالت ماند چون اکسیر سارخسار گل گر کند عکس جمالت از دل گلزار گل آب گردد همچو شبنم پیش آن رخسار گل بسکه شوخ و شنگ و طرارست در صحن چمن نقد صبر بلبلان را میبرد عیار گل