Page 21

در سراغ گلشن رخسار گلگونت بباغ میدود دیوانه وش در کوچه و بازار گل در چمن از جوش اب عیش عشرت میکشد قصر مینا کار گلشن باشد اشعار گل شد چمن دارالشفا باران ابادش طبیب دایم اب سبز مالین پر و بیمار گل بسکه دارد اشتیاق دیدن روی ترا میکشد هر لحظه سر از رخنه دیوار گل بر خمار بلبل مخمور خود هشیار است در چمن ارد بکف چون ساغر سرشار گل غنچها از جای تک بو بکش رسید همچو بلبل بسکه از شوق تو شد طیار گل هست از شور کلامت صد نمکدان پر ست از طرز خرامت صد قتار بار گل از گلاب آب چشم میفشاند زان گلاب تا کند بر دوش گلشن غنچه را بیدار گل کر شد عکس لب لعل تو بر رخسار گل میکند جای عرق یاقوتش از رخسار گل عقرب تا بکل از عذارت حلقه زد از خجالت آب خود میخورد چون مار گل از هجوم لاله گردد چون به تخشان بهار کر چمن آید در نقش گل بر روی کار گل بسکه صرف کارگاه جفت آمد خوش قماش مخمل روی ترا باشد بجای تار گل اطلس گلدار پوشد جای خارا سنگ هم بسکه از صد جا بر امد از سر کهسار گل قامت برجسته دانرو حی این گلدسته است هست گویا سر و ازادی که ارد بار گل سوزن تار ار زنی بر سر درین فصل نمو روید از هر چشمه سوزن بجای تار گل سوی بلبل گز بخون غلطه بیند از نظر از رعونت بسکه افتاده است پندار گل غنچه از خود اینقدر سامان نگینی نداشت سوده رخ بر خاک پای احمد مختار گل خاک درگاهش بسن دارد بهار رنگ وبو غنچه گل کرده در باغ حیدر کرار گل پیر پر ان غوث اعظم دستگیر بیقزارن کز بهار رحمتش هر کل کند صد بار گل گر نسیم لطفش از سوی گلستان بگذر از طراوت خار خشک اور دی بار گل تا صبا حرف لب خندان او اورده است خنده جای ناله کردن کرده در منقار گل