Page 23

٣٢ نوبهار دلکش لطفت بس گل گل شکفت در چمن چون یک ره افتاد پیمان گل اگر گل رویت اگر عکسی بدر ما اوفتد از تن ما میرود غنچه بی خار گل سبزه بالین دایه ابر و باد نوروزی نرگس دلداده بیمار آه و عطار گل تا صبا بوئی ز چین زلف مشکین تو برد شد ختن گلزار و ناف آهو تاتار گل طرزی مسکین ناامید بهار لطف تو عمرها شد سبز اندر فرق جویبار گل کیست کز گلزار امید تو گل بر سر نزد غیر طرزی کز گلستانش دمد چون خار گل یازده نام ترا بر دل نوشتم از شرف تا ز هر نام تو روید صد چمن گلزار گل عفو باشد بر امید وی ز لطفت مانده ام یک نظر کن تا زنم بر سینه دردار گل دستگیر عالم طرزی لیک چون من عاجز در گلستان هم نبیند کس چنین بیکار گل حرف درد و غصۀ دل به ورقی سازم میکند از تار مسطر شور موسیقار گل غوث قطب شاه و مولا ما وسطا و شیخ یک نظر کن کز تو دارد گلشن اسرار گل چون نگردد دامن امیدم از تو پر ز گل عارضت آمد گلاب و احمد مختار گل سالها شد از ده نامت مجاور در زبان زان اسامی میکند از سینه بیخار گل پس حباب طرزی و نویسد ز لطف گر رخت در دید مینا میکند دوار گل در طفولیت آئینه اسرار حق در فر ماه روزه باشد همچو برین اسرار گل گاه در گهواره شیرین شوی جان جسم گاه بهر دوستان آری ز مشت خار گل از گل صدقت نشان هنرمندان او دین جای انکار آور و بیرون بیاستغفار گل در چنین فصلی که از لطف بهاران میدمد همچو شاخ گل ز طرف غنچه و بازار گل طرزی هم خواهد که از باران لطفت ای صنم دست امیدش زند بر گوشه دستار گل ساز مستغنی مرا از احتیاج این خسان خود بهاتم مهر کن ای مشفقون چون خار گل دشمنانم سرقوی ستند از پهلویم ها با شد از خواری نمی آرد بروی کار گل