Page 173

از فتوت و ز مروت در جوانمردی و داد نی کسی مثلش شنیده نی کسی مثلش بدید بی سبب از دست سید شیا و شقا جخت این چنین ظلم نمایان کس بعالم کم شنید طائر روحش درین دنیای فانی تنگ بود جانب کلزار جنت روح پاک او پرید هر که آمد در جهان باید چشد جام اجل خوشدلی انرا که از دست شهادت می چشید سال فوتش را ز پیر عقل و حشت خواستم مصرعی موزون و ان از هاتف غیبی شنید گفت طرزی بهر سال رحلتش برحسته کو اه وی کر و پدر روز عید قربانی شهید ۱۳۳۱ تاریخ وفات چنان دل ز درد غم یار مالید که بر لب نفس همچو تبخاله بالید چنان ناله و آه فریاد کردم که بر من دل سنگ هم آب کردید چنان اشک خونینم از چشم آمد که جای سر شکم دل از دیده غلطید چنان سوختم ز آتش دل محفل که از شعله مندل سر شمع مالید چرا اشک خونین ز مژگان نریزم که شاخ کلم مرک از بیخ ببرید چو کل در عشش غنچه نو شکفته چو بلبل بر شاخ بسیار نالید بروز جوانی و ایام عشرت اجل از سرشاخ نشکفته اش چید دو اصل نجابت شرافت فرودش که این آب کوهر بهم خوب پیچید کذر زین سخن با قضا با ش ساز بکرید بسی مر که یکبار خندید بتا ریخ سال و مه و روز طرزی قلم روی خود بر سر صفحه مالید ز دل سال عمر شریفش بخستم دو ده یکی پنج با هم شمارید ده و پنج ز ایام ماه سیانی بروز سه شنبه برو مرک خندید سر از گریه بردار احسبه بر کو که شاه صالح چشم من دور کردید ۱۳۳۱ تاریخ وفات سلطان علی ۱۷۲