Page 16

١٥ عثمان رضی الله تعالی عنہر کس در منقبت حضرت اسد الله الغالب علی ابن ابیطالب کرم الله تعـــاوجه قصید او ای رخ گلدسته ات نسرین بستان بها قامت برجسته ات سرو خرامان بہار گل حیاین کرد نکشی از فرو فرودین کند ہست چون گلشن سراسزیر فرمان بہا در بهار و کل بخواسم سمی پیشتر ست چیست عہد خسر و کل فصل دوران بہار دست کل بر شاخ بند و عندلیان بخر پیش و یت که کشد سر از گریبان بہار شد صبا کلراز و کلبر تخت آصف عهد باد ہمد ہمد غنچہ بلقیس سلیمان بہا از ہجوم غنچہ گلشن صید پیکان خورده است کلش از بس خنده روول نوک پیکان بہار از رخ اطفال کل رنگ حلاوت میچکد شیر شبنم میکد مردم پستان بہار بکہ ہر کل از صفا آئینہ شبنم گرفت کشت چون عینک مصفی سقف ایوان بها لالہ و نسرین کل از بس ہجوم آورده است نیست جای ماندن یکپا بمیدان بہار عکس رخسار صفا پرورت از آئین حسن ہر طرف آئینہ میبیند دکان بہار خنده دندان نمایت جلوهای برج حسن دامن حسن عرق ریز تو دامان بہار تا قیامت موج کل سراز گریبانش کشد روی کلگون پاک اگر سازی بدامان بہار خاک پایت تا برد مشاطه با دصبا میکشد چون سرمه در چشم غزالان بہار دل دراغ سوختن سازد چراغان چمن برق حسنت تا که شد شمع شبستان بهار چشم جادوی تو از افسون گران جبر حسن زلف ہندوی تو از آتش پرستان بہار چشم مست تو یعنی می پرستان چمن لعل خندان تو یعنی شکرستان بہار تیغ ابرویت بود یا شهر طاؤس قدس چشم مخمور تو باشد یا غزالان بہار چیست خط مشگبارت سبزه کلزار جان چیست زلف تابدارت سنبلستان بهار طره همچون کمندت رشتہ جانها پاک قامت سرو بلندت سردبستان بہار