Page 17

عقل قدت سبزه خوابیدگی آید بچشم صد حیا بان سرو اگر ارد گلستان بهار اه قمری سرو را چون بید مجنون میکند سرکشی از سر بند با خاکساران بهار تا قد سرو تو سر افراخت در صحن چمن خاک میگردد چو سبزه سرفرازان بهار دیده تاریک داغ از غم سیاهی میکند گرنباشد عارضت کلجام ایوان بهار بسکه بروی تو چشم غنچه تنگی میکند تنگتر از حلقه میم است میدان بهار بر لب گل و بند و بادش حیا پروین کرده نان غنچه شبنم بریخت دندان زیر پایت گر بمیرم باغ حشمت تازه باد نقد جان بلبلان بادا لقربان بهار ای رخ رشگین ات گلدسته باغ ارم وی لب چون پسته ات بادام خندان باغ وبستان اینقدر مضمون رنگینی نداشت از خط و خال تو دارد زیب دیوان بهار باغ رحمت گلستان لطف حق گلزار کبر ابشار ابراحسان سرو بستان بهار احمد مختار کز بحر کرم هایش نمی ست تازه روئیهای گلشن ابر احسان بهار در بهار گلشن فضل خداوند جهان اسیا کز ارومی چون آب باران گرگل رویش نمیبست از گلستان قدم نه چمن بودی نه نسرین نه گلستان بهار ابر لطفش گر نمی شد بیار باغ کین نی نمودر نامیه نی نم بباران بهار آسمان از باغ قدرش یک سنبری پیش یک نمی از بحر لطفش شوکت شان بهار تا عقیق آن لب از کام عدم آمد برون یافت رنگینی زعلش گوهرگان بهار هر چه می بینی درین عالم ز نیک و زشت و بو از طفیل اوست کامد در بیابان بهار روی گلگونش بود دیبا چه دیوان حسن خط مشگینش بود سرخط عنوان بهار زلف پر چینش شکنجه سنبل باغ ارم لعل نوشینش گل گلزار خندان قامت برجسته اش سرو خرامان جنان لعل همچون پسته اش شور نمکدان نرجس فتان او بادام گلزار قدم گوهر دندان او دریای غلطان بهار ای بر