Page 15

۱۳ جناب دار بود خصم پوچ مغز بها کسی که با تو کند دعوی کله داری بروز خلق تو گر نفحۂ صبا بگذشتن بنافه خون شود از رشک مشک تاتاری پشتبانی عدل تو ای شہ عادل بچشم باز زند پنجه کبک کهساری ندیده چو تو امیری جهان پیر و جوان ندیده چو تو دلیری سپهر دواری بروز رزم توئی سرفراز بی عشر بروز جنگ دشمن مذلت و خواری نزار ساخت دم خنجر ترا چون مو عدو ز تیغ تو از بسکه میکند زاری ز علم و فضل و کمال تو کس نشد منکر مگر کسی که ز اسلام دین بود عاری چهار عنصر و نه اسمان و هفت زمین کنند بر در تو طرح چار دیواری ز بیم قهر تو ای شهسوار عدل شعار ق زپاس عدل تو ای شہر یار نامداری ز باده نوشی هوای شراب شد آزاد زمیفروش فراموش گشته خماری بوصف ذات تو ای شاه شیر گیر نکرد بسان طرزی افغان کسی شکر باری همیشه تا که بود در پی بهار خزان مدام تا بجهان صحت است و بیماری رخ محب تو بادا شگفته چون گل سرخ نصیب دشمن تو باد زرد رخساری هر انکه حب تو دارد شود دلش روشن هر انکه بغض تو دارد دلش شود تاری قصیدۂ شش گل بهار در نعت محمد مصطفی صلی الله علیه و علی اله و سلم قصیدۂ کل در منقبت شاه بغداد قدس الله و تعالی سره شگوفه در منقبت حضرت ابا بکر صدیق رضی الله تعالی عنه بنفشه در منقبت حضرت عمر فاروق رضی الله تعالی عنه لاله در منقبت حضرت عثمان