Page 155

۱۵۴ حریم کعبه مقصود جاست بزین العابدین گردم توّلی بوصف باقر و جعفر چگویم که شد عالم زنورشان مصفا بسم خود بنده موسی کاظم که دودین هست گشته بر پا تقی را با نقی من خود غلامم بهر عسگری مال و جان فدا نیاید وصف مهدی از زبانم که اینجا قاصر امد عقل و دانا خداوندا بحق این بزرگان که طرزی را بسازی رو بفردا یازده نام شیخ عبدالقادر جیلانی قدس سره غوث و قطب و شاه و مولانا و سلطان سید و مخدوم و درویش و مسکین و فقیر یازده نام ترا طرزی سبک نظم هر پیرانی مدد یا غوث الاعظم دستگیر مکالمه بزبان حال با کعبه معظمه زاد الله تعالی عزّه و شرفاً رفتم بجهر طوف در خانه خدا دیدم که کعبه هم چو من احرام بسته است رفتم برنج پیش نهادم جبین بخاک زیرا که خاطرم ز غمش سخت خسته است گفتم خدا بر ایمن ای کعبه راست گوی زین است هر شرفه که از طبع جسته است عالم برای طوف تو احرام بسته است در پای بسته است و در از خویش رسته است آخر بگو تو بهر که احرام بسته با انکه خاطرت ز دو عالم گسسته است گفتا خموش طرزی ازین سر سر نهفت اسرار این رموز در ی در بسته است زان پس بمز گفت که طبع منم ز هجر چون پسته سینه چاک چو بادام خسته است گویند مردمان که منم خانه خدا من خود ندیده ایم نه با من نشسته است آن یار بی نشان که نگنجد درکون داری مگر گمان که برین تیغ دسته است من خود بهجر سوزم از ان یار بی نیاز این تهمت وصال بمن خلق بسته است من خود همیشه گرد درش میدوم بسر او کان من اگرچه تو بینی نشسته است