Page 146

چرا که سود بجز دوستی ندارد بو چرا زشک بیجر بو دکر جو نعمت کجا مداد کلک ترا یک بهار نکته خوب بهر عبارت شیرین بیان بود صد جا مرا حکایت سه کار میرزا حساب زروی صدق دوسه عرضکیست پابرجا که طبع من گهان با کسی نمیماند که هر چه در نظرت مست دران بود بالا صراحت قلم من چو آب تیغ روان صلابت سحنم کوه را کند از جا سرم بشوکت و حکمال خم نشود چه جای شوکت سلمان خسرو است حجا تو نظم سازی ساری بنام من نخود تو شعر کوی و کوئی مجاز ران شما مرا چه نفع شعری که دیگری کوید مرا چه راحت ازان میت کز تو یافت بقا ینظم کس نکنم رو بی شعور نگین بشعر کس نکنم قدر شعر خود بالا از انکه طبع بلندم زیر فی غلمان کشید بطلان معانی زبیضه عنقا نه از معارضه کویم چنین سخن باتو که سرح ذیل خویش میکنم افشا زروی صدق و دل شیشه روشن و و نخته دگری کویت از ان جملا اگر باز کرم خواهش سخن داری بیان خامه بجز حرف ما مکن انشا وکر سخن از روی عجب میکوئی بجو شعر نمک قلم مر ان قطعا بحق حق که مرا هیچ و استاد ولی شعر بود طبعم ارحجان دلا سخن بطول کشیدست طر زیا تمن کن که جای ختم سخن آمد است دقت دعا همیشه تا که زبان قلم بروی کتاب ز بعد حمد کند نعت مصطفی انشا سر تو سبز و دلت شاد خاطرت خرم ضمیر صاف تو با واجواب روی نما قطعه در تعریف چای فرمود باده نوشان کر تمان هسته گل سل شراب ساغر چای نوشند بکجای محمل آب جرعه چای بدل زندگی حضر و هد خورده از آب بقا سبزه آن کوی آب