Page 145

زیر و بالا نبود در سخن مدحت تو صفت مدح تو بحریست که پاکی سر وست مهرسطر زمان با تو عیانست چو روز گرچه خانو دولت آئینه حجام جمست در صف لشکر شیران جهان ممتازست سرفرازی که در انام محمد علمست خلعت اطلس زردوز فلک گر چه رساست یک وجب بر قد و بالا تواین جامه کمست زان گهر ریز بود تیغ شرربار بہا کف دست سخای تو یم بحر کر مست زیر بار کرم منت جودت چو کمان گردن و قامت پشت کمر چرخ خمست میزند سکه بضرب تو بزر نقش درم زان درم در کف دست تو ندیم ندم است سخن مرگ با د شمن جرب پیش برد نا وکت قاصد چالاک ند راه عدمست هر که چون سایه بزیر قدمت سر بنهاد همچو خورشید بعالم بزرگی علمست طرزی زان دست امیدی بگر بیانت که دل کوته ضعیفش سپرخیر غمت همه انوار سعادت ز جبینت پیداست گر صفا جبه پر نور تو چون صبح دمست طرزی این قطعه که ننوشت بنام نور تو چنگ اخلاص مرا بر سخنش زیر و بمست سال تاریخ نام کل این قطعه عقل خواستم زانکه مراد اقف هر یک قمست گفت بردار گل غ ارم را طرزی زانکه تاریخ تمامش گل باغ ارمست با د طبع تو شکفته چو گل فصل بهار تا که در باغ جهان عشرت و عیش نغمست مخاطبه با سید را محمد علی فرموده ایا فصیح زبانان که در معارج علم گذشته پایۀ شعر تو از سر شعری ز روی شاهد مضمون چو پرده برداری ز شرم در صفت حور خرد بجب بها بہار نثر تو آورده گل ز کل بیرون صفای نظم تو آئینه را فروده جلا نکات شعر تو از مغز رباید هوش نقاط خط خوشت پای دل برو از جا مداد کلک تو با عود نسبتی خاست سواد خط با مشک شبتی ست بخط