Page 147

خیر بیداردلان قیمت او کی دانند زانکه این لعل مذابست، با یاده نواب پیر را جرعه آن بهتر از ایام صبی شیخ را شمه آن خوشتر از اوان شباب جرعه آن نتوان داد بصد ساغر می شمه آن نتوان بصد جام شراب هر کجا راست شود ناله جوشیدن چای غیبت حاجت بنوای نی و آهنگ رباب گرمی مجلس آن گرمی می داده بباد رونق نقل آن دفتر می شسته بآب گوسیاه قدح چای خطائی بنگر ای که گوئی نشود جمع بهم آتش و آب سبب گرمی هنگامه بود هر روز خاصه آن روز که خورشید بود زیر سحاب خاک میخانه ز آب رخ او رفته بباد خانه پیرمغان ز آتش او گشته خراب گرچه رنگش بود افروخته چون آتش لیک هست در طبع گوارنده مرا همچون آب خنده قمقمه جرعه چای حسنی فارغم ساخته از قلقل مینای شراب دو سه جامی بده ای ساقی ازان چای من که عمش لذت شهد است همش بوی گلاب تا که چای ختنی دیده شراب عنبی بسته از جام زبجاجی رخ خویش نقاب مست آن چای ختایم که بیک جرعه آن چکد از جبهه عرق چون صدف در خوشاب چشم از باده بپوش قدح چای نوش که بهر باب به از فعل خطا راه صواب گرچه فرحت ده طبع وطرب افزای دل است لیک بی صحبت احباب بود عین عذاب خورده ساغر چای از کف جانان طرز شسته یکبار ز دل نقش خیال می ناب قطعه در تعریف باغ قندهار طرزی صاحب حبذا زین خانه دلکش که از بس زیب و شین مرده گویی خونی از نقش و نگار قندهار روی دیوارش زبس رنگین بسواد اقفان مردمک از عکس آن گرد د چوگل رنگین عذار غنچه گلدستهایش بسکه موزون بسته اند از خجالت غنچه میرز و بخاک از شاخسار بسکه رنگین است اطرافش چو رخسار بتان بسکه گلگونست هر جایش چو روی نوبهار از تماشایش