Page 111

خوب بودی مدح تو میسرایم من تا زمان در ان چو خامه بود مبادا رنج و درد و غم بیادش همیشه تازه و تر دل گلزار رونده است بکو شاعری چوطاری هم بمردمان صغیر و بشاعران کبار خوش است اینکه مدح تو میسرایم من خوش است اینکه ز لطف تو میکنم تکرار بکود مدح و ثنای تو می سرایم من که با و میدهم بلبل دل این گلنار همیشه تا که زمان در دهان چو خامه بود بلب ثنای ترا روز و شب کنم تکرار مباد روی گلستان چرخ چو ماه و مهر همیشه با د دل او نهاد عیش بهار مدام خاطرت از غنچه تازه تر سچمن دل تو از دل گلها شگفته تر بکنار قصیده در مدح ناصر الدین شاه قاجار فرموده شد بخوشد ا قفل زار ما باه رسید بگوش چاکر درگاه پادشاه رسید دمی که اهل جهانرا شرار آفت سوخت بدان طریق که آتش ببرگ کاه رسید بجانب خون دل عاجزان مسکین ریخت بچرخ ناله فریاد دادخواه رسید سرشک چشم یتیمان کشید دامنه فغان ناله مظلوم تا بماه رسید زنغمه زخمه صد شکو و سنجلید دل زبس بگوش نوای دی او خاه رسید کشود باب اجابت بچهره دعوات ز بسکه بر فلک افغان آه آه رسید نگشت این همه مردود بارگاه قبول که نادکی بهدف تیر گاه گاه رسید نمی‌شود اگر از بنده باورت اینک ز قول خواجه بصدق منت گواه رسید سروش عالم غیبی ز زبان حافظ گفت بیا که رایت منصور پادشاه رسید جهان فتنه چو نیهاور و ب ویرانی ز فصل حضرت ایزد جهان پناه رسید شهی مظفر منصور ناصر الدین شاه خطاب نصر من الله در گواه رسید یگانه خسرو خاقان نژاد سلطانی که هم بارث سارا افسر و کلاه رسید ز فیض مرحمتش دهر را فلاح آمد زمین گرفت خلایق رفاه رسید قد خمیده پیر سپهر راست شود که نخل تازه جوانیش شگیر گاه رسید برای