Page 110

مدار بر کرم و جود شفقت است بکود بجز تو هر که در وجود بوقت جود پر سیم داد، دادن مال دادن مزربرای سخا می تو زیر و وا بر درو زر و دار در و بخاک در گهت قطره مدار دیگر ندارد سه چیز کیست که با بست بست خواجه ما سنت خواجه ماست کمان بیچ وقلم را نشان ده تو کجوی نشان او بگوی کمان تو دو پر وشد پرند نک تو راست کمان تو دو پر است به خدنگ است مدو چو ناوک پیکان سهر پر ت بیند خاره پر بدر کنی چو برشت آن کمان خارا در درینه کی کفت بجا کر گوی ساید کف بجا کند کر می ساید ز قدر کی بسرو کانه بزر کی در غم بسر کاسه سرکی در ترا بر دیگر و گشت طین عقل خم حت طین عقل حقم جست چه است است و دست و زیر دانا امیر و زیر دانا بر آن خدا کی سنش نهاده پهلوی هم آمان که هیچکس زبان وصف کششت کند زبان ز قلمهای سخایت که میرسد برزر میر سد بر زر زجام باده و دولت اگر چه بارمینی مدل محب لله داری و دیگر سفر مادت چوند م پای بر سر بر نهاد دل چوند م آی سفر نهاد بیامد است از میری بمثل تو بوجود امید بعالم ارچه سلت وزیر دیده ندید عالم سلت وزیر ی ندید کسی نیامده مثلش بسیح شهر و دیا سخت شگفنه تر از کل بود میان مبا درم بروی دژم رز و روست چون انا بپیش داد تو کان و چنشه بر یکنا که بکز خواهد از ا جار جو دا و دا و ار که دست قبضة و کلک سملک داوه مدا چو طوطی که به پشت کلنگ کرده قرار بگوشهای کما نهایزو چوز ، ما چار کند ز خانه ش جان و شمن تو سژا بفرق قیصر د د ارای آسمان مقدا غلام بار کهت پانهد را ستکبار بنظر گفت که نو مرد سا ده پر کار که بجر را بکف جود تست استظها سفیدی برخ روز و سیاهی شب تا اگر چه موی آمد بر زباش از گفتار همان جواتیجا نست در دُان نکار انجاست در دُان ولی بر فتو و حشمی بی بشرح در هر کار عر و جاه و بلندی قدر و عز و قار پرو جاه قدر ر به رسته فرقی و ز پر کرده قرار روایت از فصلا خوانده ایم از اخبار بعلم وفضل و کمال و بداشتن اطوا از قلمهای سخایت که میر سد بر زر همان چو انتحا نست در دان نکار اول چو ندم نهاد بر زدند پای دند پای مغز جان از ندوی دم تو دا دارد دوست ندوی دم تو دا رود دوست بجاه دلپذیرت و پاینده بمای طاق ایوان بجاء دلپذیر تست بیمای طالق در ایوان کنند چا کری کی بد چهره سا ی کی بدم بدستار بند سر میکنند پادان ببندند بر سر میکنند پادان