Page 348

صحیفه ٣٤١ سیاحتنامه سه قطعه روی زمین جلد دوم گفت . پس برای توقف در استانبول هیچ یك امر مجبوری نداریم. فرمودند – اگرچه بقرار سابق درینبار نیز یکسر از شام بحجاز رفته میتوانستم . اما مقصدم از آمدن استانبول درینبار دو چیز بود که یکی حاصلكردن یك رتبه دولتی برای خودت بود ، زیرا دایما آرزو داشتم که ترا نیز در ایام رسمی اعیاد و جشنها با اونیفورمه رسمی دولتی با خود به بینم و هم عنوان رسمی برایت حاصل شود و هم از رجال دولت محسوب شده آب وعزتت افزون گردد . شکر که آن حاصل شد . گفتم -- اعلا ترین رتبه من همانا رضا و دعای قبله گاه من است این رتبه های این زمان چون از روی استحقاق و حقانیت نیست هیچ اهمیتی ندارد. فرمودند – میدانم فرزند ، ولی چون زمان ، وعلى الخصوص در میان مردمان شام از ارباب رتبه بودن اقتضاء بکند . از انرو آرزو کردم که ازین فیشن رتبه نیز محروم نباشی . دعا و رضای من يك چيز روحانی و معنوی ایست که آن یکدم از تو جدایی ندارد . - شکر این نعمت را ادا کرده نمیتوانم پدر ! فرمودند - دیگر مقصدم این بود که بذات شاهانه یك اخلاصى بخرج داده شود که به اذن و اجازه شان اینسفر را اجرا میکنیم . الحمدلله هر دو مقصد بسهولت به انجام آمد . خوب ! حالا سعید بیگ فرزند ما کجاست که بسیاحت خود آغاز کنیم ؟ گفتم – بلکه حالا بیاید ، امروز عجب است که تا به اینوقت نیامده . هنوز سخن خود را تمام نکرده بودم که صدای كرگر يك عرابه و توقف آن در نزد مهمانخانه ظهور نمود . از بالقون چون دیدم عرابه قویه که برای سیاحت هرروزه ما مقرر بود نبود، بلكه يك عرابه منتظم فایتونی بود که بدو اسپ ویله بسیار بلندی بسته شده بود . سعید بیگ و