Page 714

جلد سوم ٣٩ کتاب الحواله ورجع المحتال عليه على المحيل بخمسمائة وان اخذ منه الالف كلها رجع على المحيل بجميع الالف ثم المحيل يرجع على صاحبه بنصف ذلك (عالمكيرى) و وقتیکه مردیرا بر دو مرد هزار درم دین باشد هر یکی از ایشان ضامن شود از طرف دیگر خو پس حواله کند آنمر د را یکی از ان دو مرد بر دیگر بهزار درم پس کسیکه حواله برای او شده مختار است اگر میخواهد بگیرد کسی را که حواله او شده بتامی آن هزار درم گریم یخواهد بگیرد از پانصد درام کار از ان مردیکه او را حواله نکرده است بپانصد در م با وقیست مر او را که بگیرد زیاده از پانصد درم از ان مردیکه حواله نکرده است او را ورجوع کند آن کسیکه حواله بر او شده برحواله کننده بپانصد درم و اگر گرفت از و تمامی هزار درم را درینصورت رجوع کند برحواله کننده بتامی آن هزار درم بعد از ان رجوع کند حواله کننده بنصف آن هزار درم بر دیگر خود الباب الثالث فى الدعوى فى الحوالة والشهادة وإذا طالب المحتال عليه المحيل بمثل مال الحوالة بعد ما دفع المحال به الى المحتال او حكما بان وهبه المحال من المحال عليه فقال المحيل حلت ثابت لى عليك لم يقبل قوله الا بحجة وكان عليه مثل الدين (بدايه وهدايه در مخان باب سوم ثابت است در بیان دعوی در حواله در بیان شهادت آن و وقتیکه محتال علیه طلب نمود از محیل مانند مال حواله را بعد از انکه داده بود مال حواله را بحتال اگر چه داده باشد حکما چنانکه محتال بخشیده باشد آنمال را بحال پس محیل گفت که بدرستی جز این نیست که حواله کرده بودم بدینکه ثابت بود مرا بر تو قبول کرده نشود قول او مگر بحجت دیگر و د بر محیل مانند آن دین ولا يرجع المحتال على المحيل الا ان ينوى هذا اذا لم يشترط الخيار للمحتال ولم يفسخها المحيل والمحتال فلا يكون المحيل هو المحتال فائده باب سوم در دعوی در حواله