Page 710

جلد سوم ۳۵ کتاب الحواله المحتال عليه علي المحيل في الابراء لا يرجع وان كانت الحوالة بلامر المحيل لايرجع المحتال علي المحيل الهبة الارث كما لا يرجع لو ملكه بالاداء (کافي) واگر حواله مفید بود بدینی که محیل بر محتال علیه بود و محتال ابراء نمود برای محتال علیه از دین حواله درینصورت محیل رجوع کند بیدن خود بر محتال علیه و اگر محیل را دین نبود بر محتال علیه پس در صورت هبه و میراث بران محتال علیه رجوع کند بر حواله کننده در صورت ابراء رجوع نکند واگر حواله بدون فرمودن حواله کننده بود محال علیه رجوع نکند بر حواله کننده در صورت هبه و میراث بران چنانکه رجوع نمیکند برا و اگر مالک آن مال شود با دا نمودن ولعوهب المحتال دين الحوالة للمحيل المحتال فورثه المحيل يرجع علي المحتال عليه لو كانت الحوالة بلامره ولوكانت بامره لا يرجع المحيل علي المحتال عليه (کافي) واگربخشید شخص حواله شده دین حوالہ را برای حواله کننده یا مر د شخص حواله شده پس حواله کننده بمیراث بر د دین حواله را از وی رجوع کند بر کسی که حواله براو شد ، اگر آنحواله بدون امر او بود واگر بامر او بود رجوع نکند آنحواله کننده بر کسیکه حواله بر او شده وان اخذ المحتال لمال من المحيل بطريق التغلب وقال ان المحتال عليه مفلس والحوالة مقيدة مالك الذي للمحيل علي المحتال عليه الصحيح انه يرجع المحيل علي المحتال عليه كذا في خزانة المفتين (عالمگيري) واگر گرفت شخص حواله کرده شد ه مال را از حواله کننده بطریق غلبه و زور و گفت که بدرستی آن کسیکه حواله براو کرده شده مفلس است و آنحواله مقید بود با یدینی که مر حوالہ کند ه را بود بر کسیکه بر او حواله شده بود پس حکم صحیح این است که رجوع کند حوالہ کننده بر آن کسی که حوالہ برا و شدہ بآن دین بر کسی که حواله برآو شده همچنین ذکر شده است در کتاب خزانه المفتين لوحتا