Page 709

جلد سوم ۳۴ كتاب الحواله بر او شد انیكه رجوع كند بر حواله كننده چنانچه اگر ادا نماید آنرا آن كیكه حواله بر او شده از مال خود و حال این كه نباشد بر او ديني ولوكان للمحيل على المحتال عليه فاحال الطالب على مادینة بنالك المال ثم جاء فضولي وقضى دين المحتال لغير المحيل الذي عليه اصل الما كان المحيل يرجع بدينه على المحتال عليه المداینی و اگر حواله كننده را دین بود بر آن كسي كه حواله برآود پس حواله نمود طلب كننده را بر دیندار خود بآن مال و بعد از آن آمد مرد بیگانه و ادا نمود دین كسیرا كه حواله برای او شده بود از طرف آنحواله كننده كه بر او اصل مال بود در حینصورت مرحواله كننده راست كه رجوع كند بدین خود بر آن كسي كه حواله بر او كرده شده ـــــــ وليس للفضولي ان يرجع على الذي عليه اصل المال ولو اختلف المحيل والمحتال عليه كل واحد منها يدعي ان الفضولي قضى عنه والفضولي لم يبين عند القضاء احدهما بعينه يرجع الى قول الفضولي من ايهما قضيت فان ما الفضولي قبل البيان او غاب كان الضما عن المحتال عليه (قاضيخان) و نمیرسد آن بیگانه را كه رجوع كند بر آن كسی كه بر او اصل ماست و اگر حواله كننده و آن كسی كه حواله بر او كرده شده با هم اختلاف كردند كه هر كدام ایشان دعوی میكرد كه آنمرد بیگانه از جانب من ادا كرده و آن بیگانه در وقت ادا كردن یكی را معین از ایشانرا بیان نكرده بود رجوع كرده میشود بقول آن بیگانه كه از جانب كدام ایشان ادا نموده و اگر آن بیگانه پیش از بیان مرد یا غایب شد در ینصورت آن ادای او از جانب آنكسی میشود كه حواله بر او شده است ولو كانت الحوالة مقيدة بالدين للمحيل على المحتال عليه ابرا المحتال المحتال عليه عن دين الحوالة رجع المحيل بدينه على المحتال عليه وان لم يكن للمحيل على المحتال عليه دين ففى الهبة والارث يرجع