Page 704

جلد سوم ۲۹ کتاب الحواله و همچنین است اگر ادا کرد کسیکه حواله بر او شده آکسی را که حواله بر او شده درمهای سره در حواله اول خلاص میشود آن کسیکه حواله بر او شده و مر حواله کننده راست که رجوع کند بر کسی که حواله بر او شده است پس نگیرد از و درمهای سره را و بدهد با و درمهای ناسره را و اگر آن صد درم نبود بر آنکسیکه حواله بر او شده و باقی مسئله بحال خود بود پس است مر آنکسی را که حواله بر او شده که رجوع کند بر حواله کننده بآن صد درم های سره و همچنین مذکور است در کتاب محیط و همچنین حکم است اگر صلح نمود بدرمهای سره باین شرط که ضامن شود فلان و یا حواله کند بر فلان و حال اینکه هیچ دینی نبود بر فلان رجل له علی رجل مائة درهم فكفل بها رجل واحـال الكفيل الطالب على رجل حوالة مطلقة برئاوان شرط براءة الكفيل خاصة فهو كما شرط ( كافي ) مردیرا صد درم بود بر مردی پس مردی ضامن شد بآن صد درم و آنضامن حواله نمود طلب کننده را بر مرد دیگر بحواله مطلقه خلاص می شود اصیل و ضامن هر دو اگر شرط نموده بود تنها خلاصی ضامن را پس آنچنان می شود که شرط کرده آنرا وكذالو صالح الكفيل واجنبي عن الالف على خمسمائة ان اطلق برئا وان قيد ببراءة الكفيل خاصة فهو كما قال(كافي) و همچنین اگر صلح کردان ضامن و یا مرد بیگانه از هزار درم بر پنصد درم در اینصورت اگر صلح کرده شده بود هر دو خلاص می شوند و اگر آنصلح مقید شده بود بخلاصی آنضامن پس آنچنان است که گفته آنرا رجل له على رجل الف لقل بيت المال و عليه زيوف فاحال رب الزيوف على الذى عليه الجياد على ان يعطيه الجيا او على ان يعطيه لزيوف والجياد له بطلت قياسا واستحسانا سواء كان المحتال عليه حاضرا او غائبا