Page 597

جلد سوم - ۱۴۸ - كتاب الكفالة ضامنی ضامن چنانکه گفت که پسر دم یا گفت که داود مکفول خود را بتو از ضامنی فلان صحیح میشود از ضامنی آن فلان اپس ضامن بآن سپردن خلاص میشود رضا منی اگر مکفول تصریح نکرد باین قول خود که سپردم بتو خود را از ضامنی فلان خلاص نمیشود از ضامنی و این حکم وقتی است که ضامنی بفرموده ضامن دهنده باشد اما اگر ضامنی بدون فرموده او بود خلاص نمیشود از ضامنی همچنین مذکورست در کتاب تواید وكذا يبرا اذا سلمه اليه وكيل الكفيل ورسوله او كفيل الكفيل وشرط براءته ان يقول كل واحد من هؤلاء سلمت اليك بحكم الكفالة والا لا يبرا كذا فى التبيين وخلاصه وعالمكيرى) او بچنين ضامن خلاص میشود وقتیکه وکیل ضامن یا رسول ضامن یا ضامن ضان بسپاردنفس مکفول به را بمکفول له و شرط خلاص شدنش اینست که ہر یکی از ایشان بگوید مکفول له که سپردم بتو بحکم ضامنی و اگر چنین نگفت خلاص نمیشود چنین است در تبیین ثمرات مجلد وحمد الله تعالی شرط فى هذه المسألة التسليم من كفالة فلان قال شيخ الاسلام المعروف بخواهر زاده قال مشایخنا رحمهم الله تعالى شرط التسليم من الكفالة شرط لا زم فاما شرط التسليم من كفالة فلان فانما يحتاج اليه اذا كان بنفسه كفيلاً كل واحد منها بعقد على حدة فاما اذا كان بنفسه كفيل واحد فلا حاجة الى ذكر فلان كذا فى المحيط ( عالمگیری) بعد ازان امام محمد رحمه شرط نموده در ین مسئله مذکوره سپردن را از ضامنی فلان و گفته شیخ الاسلام مشهور بخواهر زاده اینکه گفته اند علما ماحمه که شرط نمودن سپردن از ضامنی شرطی است لازم و اما شرط سپردن از ضامنی فلان پس احتیاج بآن وقتی است که بنفس ضامن دهنده دو ضامن باشند که هر یکی از ایشان ضامن شده باشد بعقد علیحدہ اما وانتی بنفش یکضامن باشد پس حاجت نیست بذکر نمودن لفظ فلان همچنین مذکورست در کتاب محیط ولو سلمه اجنبى لا بامر الكفيل عن الكفيل لا يبرأ الكفيل بذلك الا ان يقبله الطال فيبرأ الكفيل