Page 563

جلد سوم ۱۵۰ کتاب الکفاله در وقتیکه دو شاهد شاهدی بدهند بر مردی که وی ضامن شده بنفس فلان برای فلان بشرط اینکه بدرستی اگر وی آن فلانرا فردا حاضر نکرد پس بوی باشد انچه بر فلان مدیونست و آن هزار درم بود این ضامنی رو است پس اگر دو شاهد شاهدی دادند برای ضامن بوفا کردن و حاضر نمودن او فلان مدیونرا در همانروز پس او خلاص میشود از ضامنی وان اختلفا فی المال فشهد احد هما بالف درم وشهد الاخر بخمسمائة واتفقا على الكفالة بالنفس فالقاضي يقضي بالكفالة بالنفس عند ابیحنيفة رحمة الله عليه سواء ادعى الطالب المالين او اكثرهما (عالمگيري) و اگر مختلف شدند شاهدان در مال پس یکی از ایشان بهزار درم شاهدی داد و دیگر بپنجصد درم و متفق شدند در ضامنی بنفس پس قاضی حکم کند بضامنی بنفس نرد امام ابو حنیفہ رحمۃ اللہ علیہ خواہ طالب دین دعوی کند کمتر آن دو مال را و یا افزونتر انها فان اختلف الشاهدان بالمال فشهد احدهما بدراهم وشهد الآخر بدنانير لم تقبل شهادتهما في شيئ من ذلك سواء ادعى الطالب الصنفين او جميعا ( عالمگيري) پس اگر اختلاف کردند شاهدان بمال چنانکه شاهدی داد یکی ایشان بدرمها و دیگر بطبا نار و انیست این شاهدی ایشان در هیچ چیز از ان مال برسیم اینکه دعوی کند طلب کننده حق یکی از ان دو نوع را یا هر دو نوع را بجمعیت و ان اتفقا في المال نه الف درهم الا انهما اختلفا فقال احدهما قرض وقال الآخر ثمن مبيع وادعى المدعى انه ثمن مبيع فانه لا يقضى له بشيئ الا ان يوفق يقول كان لي عليه من ثمن مبيع الا انه اقر بين يدي شاهد آخر انه من قرض هذا اذا ادعى المدعى احد الصنفين وان ادعى الصنفين جميعا قبلت شهادتها وقضى له بالف درهم (عالمگيري) و اگر اتفاق