Page 546

جلد سوم ۱۲۳ کتاب الکفاله اگر فلانرا بر من هیچ چیز نبود هرگز و نامبرکرده ام ترا که اداکنی دین او را و بدرستیکه آن فلان نگرفته از تو چیزی را پس اینکه صاحب دین غایب بود و مامور یعنی امر کرده شده شاهدان گذرانید بر دین ابرینکه وی امر کرده او را بادا نمودنش بدرستی که وی ادا کرده اندین ابر قاضی حکم کند بآنچه مغائرت ماست بر امرکننده وحکم کند بحق رجوع نمودن مر مامور را برامرکننده رجل قال لجماعة اشهد وااني قد ضمنت لهذا الرجل الالف التي له على فلان ثمان المديون اقام البيئة اند كان قد قضاء قبل ان يضمنه الكفيل قبلت بينته وبرا المديون عن دين الطالب ولا يبرا الكفيل عن الطالب لو اقام المديون بيته على القضاء بعد الكفالة برى المديون والكفيل جميعا ( قاضيخان ) مردی گفت بر جماعة را اینکه شما شاهدان باشید که ضامن شدم برای این مرد بآن هزاریکه او را بر فلانست بعد ازان مدیون شاهدان گذرانید باینکه من ادا نموده ام آن دین را پیش از ضامن شدن ضامن قبول کرده میشود شاهدان او و مدیون خلاص میشود از دین طلب کننده حق و ضامن خلاص نمیشود از دین و اگر مدیون شاهدان گذرانید برا دا نمودن دین بعد از ضامنی ضامن در انصورت مدیون ضامن هر دو بجمعیت خلاص میشوند از دین رجل امر رجلا ان يقضى المامور دينه من مال نفسه فامتنع المامور عن القضاء لا يجبر لان قول الماموركان وعد والوعد غير لازم الا اذا قبل وكفل فحينئذ يجبر على القضاء ( قاضيخان ) مردی امر کرد مرد دیگر را اینکه ادا کند دین او را از مال خود و مامور منع آورد از ادا نمودنش وی جبر کرده نمیشود بر ادای آن دین زیرا که این قول مامور وعده است و وعده لازم نیست مکر وقتیکه مامور قبول کند و ضامن شود پس درین هنگام وی جبرکرده میشود بر ادای دین آن رجل دفع إلى جل محجور عشرة دراهم وقال له انفقها على نفسك فجاء انسان وضمن الدافع